Żywot starca Paisjusza Hagioryty

W ostatnich latach ukazały się liczne książki i artykuły dotyczące Błogosławionego Starca Paisjusza Hagioryty, które przyniosły duchowe korzyści wielu osobom, stając się jednocześnie źródłem jego rosnącej sławy. Publikacje te koncentrują się głównie na jego naukach i cudach, natomiast biograficzne szczegóły są podawane jedynie szczątkowo. Z myślą o stworzeniu pełnej biografii ojca Paisjusza, jeden z jego uczniów i nasz Starzec, ojciec Izaak, podjął się zadania. Prace nad „Żywotem” Starca Paisjusza rozpoczęły się około dwóch lat po jego śmierci, która miała miejsce 29 czerwca/12 lipca 1994 roku. Jednakże śmierć samego ojca Izaaka w dniu 3/16 lipca 1998 roku sprawiła, że książka pozostała nieukończona, a jej publikacja została odłożona na czas nieokreślony. Przygotowany manuskrypt wymagał jeszcze wielu poprawek i uzupełnień. Po odejściu ojca Izaaka napotkaliśmy trudności w kontynuacji tego przedsięwzięcia. Czuliśmy się niezdolni do poradzenia sobie z tak odpowiedzialnym zadaniem, przez co przez ponad trzy lata obawialiśmy się podjąć pracy nad „Żywotem”. Wielokrotnie byliśmy zniechęceni i gotowi zrezygnować z tak złożonego zadania. Lękowaliśmy się, że nasze działania wypaczą obraz Starca, zamiast przynosić duchowe wsparcie. Czuliśmy się, jak dzieci, które próbują opowiedzieć coś, co przewyższa ich możliwości, nie znajdując odpowiednich słów. Za życia ojca Paisjusza nie czuliśmy potrzeby zapisywania jego słów, fotografowania go czy zbierania danych, mając nadzieję na stworzenie jego biografii. Cieszyliśmy się jego obecnością, wystarczało nam to, co widzieliśmy i słyszeliśmy. Być może ktoś uzna to za zaniechanie, ale nasze sumienie pozostaje spokojne, gdyż nigdy nie chcieliśmy sprawić mu przykrości. Zrobiliśmy jedynie kilka notatek, by nie zapomnieć odpowiedzi Starca na nasze liczne pytania dotyczące codziennego życia monastycznego. W odpowiedziach tych Starzec często opowiadał o swoim ascetycznym doświadczeniu, przytaczał nadprzyrodzone wydarzenia oraz demoniczne pokusy, które go spotykały. Nasza opowieść opiera się na tym, co zachowało się w naszej pamięci, często słyszeliśmy je od niego wiele razy. Teraz, dla dobra naszej wspólnoty, postanowiliśmy przelać jego słowa na papier, zapisując je nie tylko w naszych sercach, ale i na kartach tej książki.