Zimne ognie. (pocket)

Po tym jak Kate Powell zdobyła dużego klienta w swojej agencji reklamowej, zdaje sobie sprawę, że do idealnego szczęścia brakuje jej jeszcze czegoś: własnego dziecka. Ponieważ jednak ostatni związek Kate okazał się fiaskiem, nie chce ona już mieć u swego boku żadnego mężczyzny. Pozostaje więc tylko jedna opcja - sztuczne zapłodnienie. Jej najlepsza przyjaciółka Lucy nie jest wcale zachwycona tym pomysłem i mówi Kate o swoich obawach, twierdząc, że nigdy nie wiadomo, kim tak naprawdę jest taki dawca nasienia.

Po kilku sesjach doradczych w klinikach Kate decyduje, że nie chce anonimowego dawcy, więc zamieszcza ogłoszenie w gazecie w poszukiwaniu odpowiedniego mężczyzny. Po pewnym czasie kontaktuje się z nią młody psycholog Alex Turner i oboje umawiają się na spotkanie. Po początkowej nieśmiałości, sceptycyzmie i wstydzie, oboje zdają sobie sprawę, że coś do siebie czują. Postanawiają jednak utrzymywać kontakt tylko podczas wstępnych badań medycznych i zerwać go ponownie, gdy tylko rozpocznie się zapłodnienie. Jest to jednak łatwiejsze do powiedzenia niż wykonania. W tym czasie Kate sprawdza prawdziwość oświadczeń Alexa. Po kilku miesiącach oczekiwania Kate zachodzi w ciążę podczas pierwszej próby zapłodnienia i wysyła Alexowi faks, by go o tym poinformować. Ale następnego dnia policja pojawia się w jej drzwiach....

Ta powieść jest trzecią autorstwa Simona Becketta. W przedmowie autor wyjaśnia, że ta powieść była główną wprawką przed jego serią o Dr Davidzie Hunterze, która jest znana na całym świecie. Początek "Zimnych ogni" jest niezwykle przeciągnięty. Najpierw przedstawieni zostają główni bohaterowie, przy czym Kate, choć nie dało się jej nie lubić, wydała mi się nieco płytka i słabo przedstawiona. Kimś, z kim nie mogłam się identyfikować. Nie bardzo rozumiałam jej relację z byłym chłopakiem. To dość powszechny archetyp - gwałtowny, choleryczny były chłopak, który wciąż nęka byłą dziewczynę, ale ona nigdy nie idzie na policję i nie wnosi oskarżenia (dopiero gdy ten skrzywdzi jednego z jej współpracowników).

Kiedy Kate podejmuje ostateczną decyzję o urodzeniu dziecka i poznaje Alexa, dobra 1/3 książki jest już za nami. A kolejna 1/3 bardziej przypomina powieść romansową niż thriller. Ale nie chcę tylko krytykować. Później zaczyna robić się ciekawie, bo wtedy wreszcie zaczyna się powód, dla którego tę powieść można nazwać thrillerem. Poznajemy prawdę stojącą za Alexem Turnerem - i chyba nie warto ukrywać, że Alex Turner w jakiś sposób nie jest tym, kim się wydaje, bo inaczej książka nie byłaby thrillerem - a życie Kate powoli zamienia się w gąszcz płomiennego piekła. I nie tylko ona jest ofiarą, ale także osoby z jej otoczenia. A w trakcie tego procesu Kate musi zdecydować, czy chce zatrzymać swoje dziecko, czy raczej chce usunąć płód.

Na końcu pojawia się jeszcze jeden zaskakujący twist, którego się nie spodziewałam, ale który moim zdaniem został dobrze wkomponowany. Mimo wszystko szkoda, że dopiero po połowie książka stała się dla mnie ekscytująca.

Ale jako uważny czytelnik, można znaleźć w książce kilka wskazówek dotyczących tego, do czego doprowadzi nas całe to początkowe przedstawienie. To jest jak cienka nić przewleczona przez całą powieść.

Wątpię, czy przeczytam tę książkę ponownie, ale to nie znaczy, że nie podobało mi się dzieło Simona Becketta. "Zimne ognie" to jedna z jego pierwszych powieści autora, kolejne są tylko lepsze. Polecam.

Powieść "Zimne ognie" została mi (serdecznie) polecona przez bliską czytelniczo mi osobę, moją przyjaciółkę, która stwierdziła, że książka z pewnością przypadnie mi do gustu. I miała rację, "Zimne ognie" Simona Becketta spodobała mi się już od pierwszej strony, a im dalej, tym bardziej znakomitą jest książką, a pierwsze zetknięcie z nią jest jak uderzenie pioruna..

Kate to karierowiczka - z pozoru silna i niezależna - która po uporaniu się z burzliwym i nużącym związkiem czuje wzbierające w niej intensywne pragnienie bycia matką, ale jednocześnie nie odczuwa potrzeby dzielenia się tym  z nikim konkretnym, dlatego postanawia zdać się na sztuczne zapłodnienie. Kiedy dr Alex Turner odpowiada na jej oryginalne ogłoszenie, Kate już od pierwszego spotkania wie, że znalazła idealnego dawcę, jednak to, co zaczęło się jako najbardziej naturalne z pragnień, wkrótce zamieni się w najgorszy z koszmarów, chaos, z którego obudzenie się będzie, dzień po dniu, coraz trudniejsze.

Tym, co od razu rzuca się w oczy w "Zimnych ogniach", jest umiejętność autora do stworzenia ponadczasowej lektury. Powieść została napisana pod koniec lat dziewięćdziesiątych, ale bez wątpienia odnosi się do kwestii niewątpliwie aktualnej, dyskutowanej i ocenianej przez pryzmat społeczny pod każdym kątem. Właśnie dlatego, być może, identyfikacja z bohaterką wydaje się naturalna: kobieta, która wie, czego chce i jak to osiągnąć, która nie poddaje się łatwo i uwielbia wyzwania, zarówno w pracy, jak i w życiu prywatnym. I właśnie w tej najbardziej intymnej, a więc i najbardziej wrażliwej sferze rozgrywa się akcja "Zimnych ogni", która dzięki  bezpośredniemu i komunikatywnemu stylowi pisarskiemu uderza czytelnika jak cios zadany w brzuch, po którym nie można złapać oddechu ani opuścić, nawet na krótką chwilę, tego świata.

Narracja, w rzeczywistości, z każdym wydarzeniem staje się coraz bardziej intensywna, napięcie buduje się fenomenalnie, od ledwo wyczuwalnego do niemalże namacalnego uczucia. Powieść jest nieco zawiła, ale nigdy nie jest niejasna. Autor żongluje drobnymi szczegółami i wskazówkami, powodując lekki zawrót głowy - daje to świetne uczucie jak czuje i zachowuje się bohaterka historii. Jest niemało zaskoczeń w tej historii, ale każdy zwrot akcji wydaje się naturalny.

W końcu, to czego my, czytelnicy, szukamy w thrillerze, to uczucie dreszczu na plecach i niepokoju. W tej kwestii Simon Becketa trafił w dziesiątkę i bez wątpienia zna się na rzeczy. W końcu, nie zdradzając nam właściwie niczego, Simon Beckett potrafi wzbudzić ciekawość za pomocą bardzo łatwych środków, a później tą ciekawość przekształca w uczucie lekkiego strachu. Wątpliwości oscylują między prawdą a fikcją, złem a dobrem i popychają nas w stronę domysłów, które nigdy nie są jednoznaczne ani ostateczne, ale padają ofiarą ciągłej weryfikacji osądów. Simon Beckett daje nam w tej powieści ciągłą nieustającą psychodramę, w której niepokojąco szepcze nam do ucha i angażuje każdy zmysł. Polecam.