Wojna napoleońska. Systemy operacyjne. Teoria i praktyka

Zrozumienie wojny jako sztuki lub nauki wymaga od przywódcy stosowania systematycznego podejścia do rozwiązywania problemów, które przynosi rzeczywistość konfliktu. Dotychczasowe badania nad wojnami napoleońskimi często były niekompletne, ponieważ z góry zakładano brak systemowości w talencie wojskowym Napoleona, co z kolei prowadziło do braku prób znalezienia wspólnych metod działania. Wielu autorów, jak Gouvion-Saint-Cyr, Marmont czy Clausewitz, analizowało te wojny jedynie powierzchownie, co nie dawało pełnego obrazu. Bardziej wszechstronne spojrzenie można znaleźć w Korespondencji Napoleona, choć ona także nie w pełni oddaje całościowy obraz jego strategii, ponieważ wydzielenie systemu wojennego Napoleona różni się od czysto historycznej krytyki.Badanie jego działań wymaga głębokiej znajomości ogólnych strategii Napoleona oraz oceny zasadności konkretnych decyzji w danym przypadku, co nie zostało skonfrontowane z opiniami uznawanych autorytetów wojskowych i nie jest przedmiotem mojej pracy. Zastosowanie studiów porównawczych manewrów i bitew znacząco pomogło mi zrozumieć każdą z nich indywidualnie. Początkowe błędne pojmowanie planu bitwy, spowodowane niedostateczną ilością dokumentacji, często rozjaśniało porównanie go z innymi podobnymi manewrami, gdzie system był jasno zarysowany lub wyjaśniony przez samego Napoleona.Niniejsza analiza porównawcza pozwoliła mi zebrać wszystkie bitwy w jeden spójny system, uwidaczniający ich podobieństwa w wykonaniu oraz zgrupować wszystkie operacje strategiczne w dwa kluczowe podejścia: manewr na tyły i manewr z położenia środkowego. Drugie podejście miało na celu podział liczniejszych sił przeciwnika na mniejsze jednostki i użycie przeciw nim manewru na tyły, który jest charakterystycznym manewrem napoleońskim.