Wesołe życie

„Ja, chłopaki, mam awersję do kobiet w kapeluszach”. „Nigdzie nie jest tak radośnie jak w Pitrze, o ile jest trochę pieniędzy”. Na ulicach miasta przetaczają się tłumy urzędników finansowych, zarządców kamienic, studentów, duchownych, zmęczonych żon i młodych sekretarek z ozdobnie ułożonymi włosami – wszyscy wyglądają jakby wyjęci ze staroświeckiej komedii mieszczańskiej, niosącej zapach różanej pomady. Przez długie lata nowele Zoszczenki postrzegane były jako typowe „humoreski”, krótkie anegdoty o ludzkich przywarach. Jedni uważali je za zbyt schematyczne, dla innych były doskonałym sposobem na relaks po ciężkim dniu. Wydawcy w Polsce często nazywali Zoszczenkę „radzieckim Wiechem”. Można jednak spojrzeć na jego twórczość jako swoisty „horror historyczny”. Warto skupić się bardziej na języku używanym przez postaci niż na ich perypetiach. Urzędnicy, duchowni i sekretarki posługują się językiem farsy, wykorzystując salonowe rekwizyty w kontaktach z ludźmi pochodzącymi z biedniejszych kręgów, nieświadomych kulturowo. Oni również próbują przyjąć znane im konwencje i rekwizyty – kupują grzebień, zapraszają dziewczynę do teatru – lecz rzadko osiągają sukces; grzebień połamią, a dziewczynę spoliczkują w razie niepowodzenia. Do miejskich postaci dołącza także przepowiedziany przez Mierieżkowskiego „griaduszczyj cham”.