Polska Szeherezada Swoje i obce...

„Polska Szeherezada” to książka Doroty Wojdy, która zgłębia relacje między swojskością a obcością z perspektywy myśli postkolonialnej. Skupia się głównie na polskiej literaturze XX wieku, ale także na tekstach z innych kultur, aby zbadać, jak pojmowano kolonializm oraz różnice etniczne i rasowe. Wojda analizuje dzieła zarówno literatury elitarnej, jak Bruno Schulz, Witold Gombrowicz i Czesław Miłosz, jak i masowej, przedstawianej przez Arkadego Fiedlera, Antoniego Marczyńskiego i Zbigniewa Nienackiego. Takie podejście umożliwia lepsze zrozumienie, jak różnorodne reakcje na obcość dokumentowano w literaturze. Autorka, poprzez analizę twórczości tych pisarzy, tworzy wielowymiarową i bogatą wizję stosunku Polaków do innych kultur. Gromadzi odniesienia do literatury rodzimej i zagranicznej oraz jej kulturowych fundamentów, co pozwala zrekonstruować dynamikę dialogu międzykulturowego na przestrzeni lat. Wojda korzysta z wielu perspektyw badawczych, takich jak komparatystyka, feminizm, geopolityka i studia historycznoliterackie, by ukazać, jak ten dialog ewoluował na przestrzeni ponad stu lat. Kluczowe znaczenie ma tu także orientalizm, który stanowi ramę do przedstawienia różnorodnych doświadczeń i narracji, kojarzonych z opowieścią Szeherezady. Jak zauważa prof. dr hab. Jerzy Jarzębski, książka „Polska Szeherezada” oferuje czytelnikowi złożoną sieć powiązań i odbić kulturalnych, co sprawia, że stanowi istotne źródło wiedzy o dialogu kultur.