Podgrodzie. Miasteczko dziecięce

Podgrodzie, nawiązujące do radzieckiego obozu Artek, było największym miejscem kolonijnym PRL-u, usytuowanym malowniczo nad Zalewem Szczecińskim. Dla młodych uczestników kolonii, to miejsce stanowiło magiczną przestrzeń na wakacyjny odpoczynek, umożliwiającą naukę samodzielności oraz zdobywanie nowych umiejętności. Codzienne obowiązki przeplatały się tutaj z zabawą, a każdy dzień przynosił nowe przygody. Kolonijny ośrodek w Podgrodziu, który mieści się dziś w obrębie Nowego Warpna, został założony w 1952 roku, wyrastając na terenach dawnej niemieckiej osady Altstadt. Funkcjonowało jak małe, samowystarczalne miasto z bogatą infrastrukturą, obejmującą mieszkania, stołówki, kinoteatr, pocztę, pralnię, łaźnię, stadion oraz Dom Harcerza. Nawet trzykilometrowa kolej wąskotorowa i wesołe miasteczko były częścią tego kompleksu. W ciągu 22 lat istnienia, pod rządami najpierw Centralnego Związku Spółdzielczości Pracy, a później Zjednoczenia Hutnictwa Żelaza i Stali, ośrodek gościł około 60 tysięcy młodych kolonistów w wieku od 10 do 14 lat, zapewniając opiekę blisko 5 tysięcy dorosłych wychowawców i pracowników sezonowych. Jak naprawdę wyglądało codzienne życie kolonistów? Czy ośrodek był miejscem spełniania dziecięcych marzeń, czy raczej narzędziem propagandy w rękach PRL-owskich władz? Odkryjmy wielowymiarowy świat Podgrodzia, które choć stworzone przez ówczesne władze, do dziś pozostaje żywym wspomnieniem w sercach tych, którzy tam spędzili niezapomniane chwile. Wprowadzą nas w te nostalgiczne czasy unikalne fotografie z prywatnych archiwów, artykuły z archiwalnej prasy oraz pocztówki.