Pamiętnik i inne pisma z getta

Janusz Korczak, znany pedagog i autor, w swoim pamiętniku prowadzi czytelników przez emocjonalny krajobraz swoich ukrywanych słabości. To niezwykle osobiste dzieło pełne jest wspomnień, obaw oraz refleksji, a komentarze końcowe napisał Jacek Leociak. W trudnych czasach wojennych Korczak wyjątkowo oddanie troszczył się o dzieci powierzone jego opiece i podejmował próby ocalenia kolejnego domu dziecka, który funkcjonował w skrajnie trudnych warunkach. Zapiski przybliżają nie tylko codzienne życie w Domu Sierot oraz warszawskim getcie, ale także prowadzą przez retrospekcje jego dawnych lat, w tym okres dzieciństwa. Na szczególne wyróżnienie zasługują ostatnie przemyślenia Korczaka, które pokazują jego świadomość nieuchronności nadchodzących wydarzeń związanych z wysiedleniem z getta. Książka maluje portret człowieka, który pomimo nieprzyjaznego losu stara się zachować siłę, starannie maskując swoje słabości przed innymi.W tej publikacji odnaleźć można również różnorodne teksty, takie jak rozważania na Pesach, liczne wspomnienia, przypowieści, a także artykuły pisane do gazetki Domu Sierot oraz notatki o Głównym Domu Schronienia. Wśród materiałów znajdują się również raporty zarówno wychowawcze, jak i gospodarcze, a także korespondencja z osobami jak Adam Czerniaków, przyjaciele oraz lokalni mieszkańcy, np. ksiądz czy pani piekarzowa. Takie zapisy ukazują Korczaka jako głęboko wrażliwego obserwatora rzeczywistości, który z determinacją dążył do poprawy życia osób, za które czuł się odpowiedzialny. Pracę nad pamiętnikiem rozpoczął w maju 1942 roku, a chronologicznie ostatni wpis pochodzi z 4 sierpnia tego samego roku. Niespełna dzień później Korczak, jego współpracownicy oraz podopieczne dzieci zostali przewiezieni na Umschlagplatz, z którego trafili do Treblinki.