Opera Poznańska 1919-2005. Dzieje Sceny i Myśli

Monografia dotycząca opery poznańskiej stanowi szczegółową analizę jej funkcjonowania na przestrzeni trzech znaczących okresów historycznych: czasów międzywojennych, PRL-u oraz III Rzeczypospolitej. Autorka skoncentrowała się na stworzeniu narracji, która uwzględnia zmienne tło społeczno-polityczne tych czasów. Dzieje tej instytucji artystycznej są ukazane z perspektywy ewolucji oficjalnych koncepcji jej funkcjonowania, poczynając od państw autorytarnych (1919-1939), przez totalitarne (1945-1989), aż po systemy demokratyczne (od 1989). To zderzenie idealistycznych wizji z realiami rynkowymi odsłania tradycyjne polskie ograniczenia, które jednak są równoważone przez zaangażowanie osób odpowiedzialnych za wybór repertuaru i sposoby jego prezentacji.

Książka dogłębnie analizuje politykę repertuarową oraz różne koncepcje dotyczące stylu muzycznego, reżyserii oraz inscenizacji dzieł operowych, co prowadzi do realizacji drugiego, kluczowego celu – rekonstrukcji polskiego dyskursu operologicznego. Ta rekonstrukcja uwzględnia związki z ideologiami artystycznymi oraz teoriami muzyki i teatru, a jej wyjątkowa jakość wynika z faktu, że jest to pierwsze takie opracowanie w literaturze polskiej. Pracę wspiera bogaty wachlarz źródeł obejmujących cały omawiany okres, w tym zarówno publikacje specjalistyczne, jak i liczne materiały krytycznomuzyczne. Całość uzupełniają unikatowe materiały archiwalne, znalezione w Archiwum Artystycznym Teatru Wielkiego im. S. Moniuszki w Poznaniu.