O różnorodności kulturowej w monokulturowej Polsce

Wraz z nadejściem logiki wolnorynkowej i upowszechnieniem zasady konkurencji, liberałowie gospodarczy przewidywali, że życie publiczne stanie się bardziej różnorodne - zarówno jeśli chodzi o oferty konsumpcyjne, jak i idee, style życia, religie czy modele kulturowe. Jednak rzeczywistość pokazała, że konkurencja często prowadzi do ujednolicenia tego, co jest dostępne w społecznym obiegu. Przykładem mogą być programy telewizyjne, które zaczynają przypominać siebie nawzajem. Podobne zjawiska można zaobserwować w innych obszarach życia społecznego: mimo pozornej rywalizacji polityków, ich programy są zaskakująco podobne; programy informacyjne często przekazują te same wiadomości; kina promują te same filmy, a stacje radiowe odtwarzają identyczne przeboje. Rynek jest zależny od popytu, dlatego w ramach jego działania mniej popularne oferty po prostu znikają z przestrzeni publicznej, co można uznać za formę cenzury rynkowej. W rezultacie pewne poglądy czy style życia nie mają szansy dotrzeć do szerszej publiczności.

Artykuły zawarte w tej książce są zachętą do rozwinięcia wyobraźni socjologicznej i ukazania potencjału kulturowej różnorodności w społeczeństwie, które często działa według utartych schematów. Zachęcają do spojrzenia z dystansem na panujące normy i wzorce kulturowe. Tym samym publikacja ta nie jest skierowana wyłącznie do socjologów, kulturoznawców czy badaczy zajmujących się życiem społeczno-kulturowym, ale także do każdego, kto chce wyjść poza oczywistości codzienności. To zaproszenie do krytycznego myślenia i odkrywania nieoczywistego.

Ze wstępu Piotra Żuka i Pawła Żuka.