Na setkach wioseł

W opisie książki przenikają się opowieści o nieustannym starciu zła i dobra, które w tradycyjnych eposach rycerskich oraz historiach świętych ukazywane są jako bohaterskie walki z różnymi potworami czy złowrogimi stworami. W odróżnieniu od tych konwencjonalnych narracji, serce autorki zdaje się bić po stronie nieoczekiwanych bohaterów — tych, którzy niekoniecznie pasują do tradycyjnej definicji herosa bez skazy. W centrum tej opowieści znajdują się postacie takie jak kotka w potrzebie czy suczka Lu w agonii. One, razem z główną bohaterką, która nieustannie zmienia się i pozostaje wewnętrznie sprzeczna, zdają się triumfować w tej herstorii, o ile ten triumf jest celem. W rzeczywistości, pokonanie zła i śmierci wydaje się być dwoma stronami tej samej, odwiecznej walki, która jest rozłożona na czynniki pierwsze w poemacie. Ta dekonstrukcja prowadzi nas do istoty człowieczeństwa — serca, ciała oraz podstawowych mechanizmów życia. Co otrzymujemy w zamian? Niekoniecznie ostateczne zwycięstwo, ale może nową, kosmiczną perspektywę, gdzie towarzyszenie, ciągła troska i obecność nie zależą od przyszłości. Takie podejście przewyższa wszystkie tradycyjne narracje dotyczące ostatecznego triumfu.