Mity greckie

Czytanie tej książki było zarazem przygnębiającą próbą, jak i niesamowitą przygodą.

Próbą, ponieważ w żadnym razie nie jest to lekka lektura. Owszem, pewnej dawki okrucieństwa można się spodziewać, jednak moje wczesne doświadczenia z polskimi opracowaniami mitów greckich autorstwa Ireny i Jana Parandowskich nie przygotowały mnie w pełni na skalę, intensywność i zagęszczenie przemocy, kazirodztwa, tortur, zdrady oraz ogólnej ludzkiej irracjonalności obecnych w szczegółowym kompendium Gravesa.

Była to wielka przygoda, ponieważniezależnie od tego, co sądzić o obsesyjnych interpretacjach mitów proponowanych przez Gravesa, jego praca nad samym korpusem mitologii greckiej jest absolutnie zdumiewająca. Dzięki rozległym lekturom literatury klasycznej zebrał on ogromne bogactwo wiedzy i opatrzył je szczegółowymi odniesieniami do źródeł. Jeśli chcesz poznać mitologię grecką, ale nie masz ochoty uczyć się języków starożytnych ani czytać całej literatury klasycznej, jest to najlepsza możliwa alternatywa.

Komentarze Gravesa to już inna sprawa. Jego życiowa obsesja na punkcie Wielkiej Bogini jest w nich aż nazbyt widoczna i niemal każdy motyw interpretuje on jako ukryte przedstawienie jej kultu. Nie twierdzę, że wszystko, co napisał na ten temat, jest błędne, niektóre tezy zapewne są trafne, jednak jego stronniczość jest tak silna, że momentami ociera się o absurd, a jego uwagi są, delikatnie mówiąc, mało wiarygodne. Na szczęście łatwo temu zaradzić: jeśli pominie się komentarze, pozostaje dzieło niezwykle imponujące.