Szkarłatna Ćma

„Szkarłatna ćma” to książka, która nie krzyczy — ona hipnotyzuje. Wciąga powoli, jak trzepot skrzydeł widoczny tylko kątem oka, by po chwili uderzyć intensywnością emocji i mrocznym klimatem. To opowieść o tajemnicy, cienkiej granicy między światłem a cieniem i wyborach, które zostawiają ślad na zawsze. Jeśli szukasz historii, która zostaje w głowie długo po ostatniej stronie, ta ćma zdecydowanie przysiądzie też na tobie. 🦋📖

Jestem totalnym dzieckiem w świecie fantasy i romantasy, więc dopiero uczę się, co tu działa, a co kompletnie nie. A że to moja pierwsza książka o czarownicach – nie ukrywam, podchodziłam do niej z dystansem. Na początku miałam wrażenie, że może mnie nie wciągnie, ale z każdą kolejną stroną robiło się coraz ciekawiej.

Fabuła brzmi dość prosto: mamy Rune – czarownicę, która ratuje inne czarownice, oraz Gideona – łowcę czarownic, którego celem jest schwytanie Szkarłatnej Ćmy, czyli właśnie Rune. Oboje postanawiają wykorzystać siebie nawzajem dla własnych korzyści. Rune próbuje uwieść Gideona, żeby zdobyć informacje o pojmanych czarownicach, a Gideon zbliża się do niej, by sprawdzić, czy ma związek ze Szkarłatną Ćmą.

I w tym miejscu… tak, wiem, brzmi to jak "Jak stracić chłopaka w 10 dni", ale w wersji czarownica vs łowca. Bohaterowie próbują manipulować drugą stroną, a finalnie sami wpadają w sidła własnej gry. I to było super.

Gideon? 10/10, no notes. Z jednej strony zimny drań, z drugiej facet, który sam zaprojektował i uszył suknię dla Rune i jeszcze zrobił jej bukiet z jej ulubionych kwiatów?! Sir, who gave you the right? Bardzo podobał mi się też wątek wyjaśniający, dlaczego nie znosi czarownic. Pokazał, że świat Rune nie jest czarno-biały, a magia nie zawsze równa się dobro.

Końcówka to był totalny rollercoaster emocji i już nie mogę się doczekać, aż sięgnę po drugi tom.

Bardzo dobrze napisana książka i dobrze opracowane postacie które mają własne cele i charaktery , książka cudne napisana historia jest pełna intryg oraz przede wszystkim romansu który jest genialne napisany przez Kristin

Największym minusem tej książki (yup, zaczynamy od mojego ulubionego punktu – minusów) jest wiek bohaterów. JAKBY CZEMU ONI SĄ TACY MŁODZI??

Ta książka nie jest idealna, ale wiecie do czego się genialnie nadaje? Do przełamania zastoju. Tak wkręciłam się w czytanie, że nawet zapomniałam o tym mankamencie związanym z wiekiem.

Świat wykreowany przez autorkę nie jest nie wiadomo jak wyróżniający się, ale jako że czytałam mało książek o czarownicach, a jeśli już, to były to bardziej urban fantasy, byłam bardzo zaciekawiona, w jaki sposób dokładnie działają moce wiedźm w „Szkarłatnej ćmie” i mogę powiedzieć, że nie były to byle moce w stylu wróżek Winx, a ja zaczynam przekonywać się do tego wątku w fantastyce.

Kristen potrafi budować napięcie. Potrafi zakręcić czytelnikowi lekko w głowie i sprawić, że nie do końca będzie pewien, czy wie, o co chodzi bohaterom i co reprezentują, bo sami się w tym gubią.

Podobało mi się, że wątek enemies to lovers, czy jak to nazwać, jest obecny do końca. Mimo znacznego zbliżenia się do siebie głównych bohaterów, oni doprowadzają swoje plany do końca. Lub chociaż próbują, bo ktoś (niestety udało mi się przewidzieć kto) im w tym przeszkadza 🤓

Rune i Gideon prawdziwie zastawiali na siebie pułapki przez całą książkę. Mimo zacieśniającej się między nimi więzi, nadal podejrzewali i podchodzili się nawzajem. Gdy w grę zaczęły wchodzić uczucia, było to dla nich tym bardziej trudne, lecz cieszę się, że nie powstrzymało ich to przed rywalizacją. Jestem bardzo ciekawa, w jakim kierunku potoczy się ta relacja w dalszej części historii, bo, widzowie, to ma potencjał. I mówi to półhejterka większych wątków romantycznych w fantastyce 😩

Jeśli jesteśmy już przy temacie końca, to chciałam także wspomnieć, że dla mnie zakończenie było zbyt chaotyczne przez to, że czułam, jakby wydarzenia działy się za szybko. Nie w kwestii linii czasowej, ale przez małą ilość opisów. Jakoś tak brakowało mi dopięcia tej końcówki (była ona przez to trochę za bardzo melodramatyczna). Tak samo zabrakło mi chociaż jednej akcji, w której nasza tytułowa Szkarłatna Ćma ratowałaby wiedźmy. Dostaliśmy tylko fragment, w którym próbuje to zrobić. Przez to i ten młody wiek Rune czułam, że to takie trochę czcze gadanie, bo nie zaprezentowała wielu swoich umiejętności jako wiedźmiński Robin Hood.

No i sercowe rozterki pod koniec mogłyby być mniej chwiejne, bo mamy zalążek love triangle, którego nienawidzę, ale nie jest to tak rażące, żebym zmniejszała tym ocenę całości (no może tylko troszkę). Jeśli wam takie coś nie przeszkadza, na pewno nie będziecie mieli z tym problemu.

W tej książce nie trafił mi się chyba bohater, który by mnie strasznie denerwował. Często mam tak, że co najmniej jedna kreacja działa mi na nerwy, a tutaj mimo wszystko nawet postać “+1” w wyżej wspomnianym motywie potrafiła zaskarbić sobie część mojej sympatii.

Naprawdę polecam wam przeczytać Ćmę. Te negatywne aspekty, które wymieniłam wyżej są serio delikatne, a ja lubię takie rzeczy wyolbrzymiać xd

Nie przeszkadzają w docenieniu całej historii i wyczekiwaniu kolejnego tomu. Mam nadzieję, że w drugiej części poznamy trochę więcej faktów o pobocznych bohaterkach – Laili i Harrow. Jestem ich szczerze ciekawa.

Ocena: 4/5 ⭐️