Po Syberii

W swojej książce Thubron przedstawia Syberię jako serce Rosji, obszar pełen fascynujących kontrastów i historii. Opisuje krajobraz, na którym wciąż można dostrzec pozostałości obozów pracy sprzed półwiecza, a także prehistoryczne mamuty doskonale zakonserwowane pod wiecznym lodem. Syberia to ziemia, gdzie proces zamierania i odradzania się jest ciągły, i gdzie elementy przeszłości i teraźniejszości przeplatają się w nieskończony cykl.Pod warstwami lodu odkrywają się ślady cerkwi prawosławnych i miejscowych kultur, które stawiały opór jednolitej wizji radzieckiego społeczeństwa. Jednocześnie zamarzają resztki sowieckiego dziedzictwa: stare obozy, instytuty badawcze i dawne marzenia o komunistycznej utopii. Jednakże, pod tym wszystkim kryje się coś potężniejszego, stałego, co mimo starań różnych reżimów nigdy nie zostało całkowicie zniszczone, lecz wręcz przeciwnie, wchłaniało je same.W swoich podróżach Thubron odkrywa znane i mniej znane miejsca, zaczynając od Jekaterynburga, gdzie wspomina tragiczny los carskiej rodziny. Odwiedza Workutę, uczestnicząc w prawosławnej liturgii upamiętniającej ofiary łagrów, dociera do Akademgorodoka nieopodal Irkucka, który niegdyś był miastem nauki, teraz borykającym się z brakiem funduszy. Jego wędrówka prowadzi przez jezioro Bajkał, syberyjski klasztor buddyjski, aż po mroźne tereny Kołymy. Książka Thubrona została uhonorowana w 2010 roku Nagrodą im. Nicolasa Bouviera, podkreślając jej znaczenie i wartość dla literatury podróżniczej.