Jak ogień i woda

Od razu uprzedzę, bo to ustawia odbiór: „Jak ogień i woda” to romans, który nie udaje, że jest czymś innym niż ma być. To ma cię zabrać z twojego dnia, dać emocje w bezpiecznej dawce, rozbroić humorem i zostawić z uczuciem, że jednak da się jeszcze wierzyć w czułość. I w tej roli książka działa naprawdę dobrze, nawet jeśli fabułę można przewidzieć szybciej, niż bohaterowie zdążą przyznać, że coś między nimi iskrzy.

Zacznę od tego, co mi się najbardziej podobało, choć zwykle o tym pisze się na końcu: dzieci. Tak, wiem, w romansach zazwyczaj wzdycha się do mężczyzny, a tu ja wyskakuję z dzieciakami, ale trudno. Ten tytuł ma w sobie coś, co wielu romansom się nie udaje: prawdziwą, ciepłą energię rodzinności, bez przesłodzenia i bez robienia z dzieci ozdobników. One nie są tylko tłem. One są papierkiem lakmusowym wszystkiego, co dzieje się między dorosłymi. I to właśnie przez ich zachowania najlepiej widać, jak bardzo rozpad małżeństwa potrafi przestawić życie całej rodziny, oraz jak bardzo dzieci płacą za błędy dorosłych, nawet jeśli nikt nie chce tego głośno przyznać.

Dopiero na drugim miejscu mam Melody i Emmetta, czyli sedno tej historii. Motyw „od nienawiści do miłości” znamy wszyscy i ja pierwsza kręcę nosem, kiedy jest zrobiony byle jak. Tutaj jednak on ma mocniejsze uzasadnienie emocjonalne, bo niechęć nie bierze się z kaprysu, tylko z urazy i bólu. I to jest dla mnie ważne: jeśli bohater kogoś nienawidzi, to niech to coś znaczy, niech to będzie mechanizm obronny, a nie romantyczna poza. Emmet ma w sobie sporo z człowieka, który został porzucony i do dziś nie umie się z tym rozliczyć, więc zamiast przeżyć stratę do końca, wybiera wściekłość i obwinianie. Melody z kolei jest postacią, która musi zderzyć się z cudzą niechęcią, chociaż sama nie jest czarnym charakterem rodem z taniej telenoweli. I to w niej doceniłam najbardziej: spokój, konsekwencję i fakt, że nie jest napisana jako „święta”, tylko jako kobieta, która też ma swoje granice.

To, co u Palmer lubię od lat, to sposób, w jaki ona podaje emocje bez zbędnych ceregieli. Nie ma tu wielkiej literackiej pyrotechniki, ale jest tempo, a dialogi są tak ustawione, żeby czytelnik czuł, że coś się dzieje. „Jak ogień i woda” zaczyna dość szybko i nie traci czasu na długie rozstawianie pionków. Dzięki temu łatwo wpaść w historię i czytać ją jednym ciągiem, szczególnie jeśli bierzesz ją do łóżka po ciężkim dniu i mówisz sobie: „tylko kawałek”. Potem jest już klasycznie: jeszcze jeden rozdział, jeszcze dwie strony, jeszcze scena, bo przecież nie skończę w połowie napięcia.

Czy to jest przewidywalne? Tak. Ale przewidywalność nie zawsze jest wadą. W romansach bywa jak znajomy koc: wiesz, co dostaniesz, więc możesz się rozluźnić. Tu przewidywalność jest przykryta fajną energią postaci i humorem. W moim przypadku to działało, bo mimo że domyślałam się, jak będą układały się emocje, i tak dobrze bawiły mnie potyczki słowne Melody i Emmetta. To jest ten typ przekomarzanek, gdzie człowiek się uśmiecha, a potem łapie się na tym, że jednak mu zależy, żeby oni przestali się ranić i w końcu zaczęli rozmawiać jak dorośli.

I teraz najważniejsza rzecz, dla której ja tę książkę oceniam wyżej niż niejedno „ładniejsze” romansidło: ona ma mały, ale wyraźny wątek obyczajowo psychologiczny. Widać tu mechanizmy obronne po utracie relacji, widać, jak uraz potrafi zniekształcić myślenie i jak łatwo wtedy skrzywdzić kogoś, kto mógłby być szansą na nowe, dobre życie. Widać też, jak dzieci łakną stabilizacji, ciepła i prostego komunikatu: jesteś ważny, jesteś kochany, nie jesteś winny. I chociaż Palmer nie prowadzi tego jak terapeutyczny podręcznik, to umie przemycić te tematy w sposób przystępny.

Nie jest to książka idealna. Gdybym miała się czepiać, to powiedziałabym, że miejscami emocje są ustawione zbyt „harlequinowo”, czyli trochę na skróty. Czasem też miałam wrażenie, że dorosłym przydałaby się jedna szczera rozmowa więcej, a jedno dumne milczenie mniej. Ale to są zarzuty, które mam do całego gatunku, nie tylko do tego tytułu.

Moja ocena jest więc taka: to bardzo dobre romansidło na jedno popołudnie lub wieczór, z ciepłem, humorem i rodzinnością w tle. Polecam szczególnie, jeśli lubisz motyw przeciwieństw, gdy relacja rozwija się w codzienności, a nie w samych deklaracjach, i jeśli chcesz książki, która pozwala się pośmiać, wzruszyć i na chwilę odetchnąć od rzeczywistości. Ja się przy niej odprężyłam, a to w romansach jest dla mnie miarą sukcesu.

"Jak ogień i woda" to kolejna powieść Diany Palmer, po którą zdecydowałam się sięgnąć. Autorki przedstawiać nie trzeba, to jedna z ikon amerykańskiego romansu, pisarka, która od prawie 50 lat pisze i wydaje swoje książki. Moja mama i ciocia uwielbiają te książki i namiętnie je kolekcjonują. Ja z kolei raz na jakiś czas podbieram te powieści Palmer, które uważają za najlepsze, by się trochę rozerwać. Jest jedna książka, co do której moje obie "romansowe ekspertki" nie zgadzają się w kwestii oceny. Byłam więc ciekawa, co tak bardzo moja mama pokochała, a moja ciocia nie polubiła w powieści "Jak ogień i woda".
Na początek chciałabym wskazać, że książka należy do cyklu "Long, Tall Texans". Nie są powieści z tej serii w żaden sposób ze sobą powiązane, jednak warto sobie zapamiętać tą nazwę, jeśli macie ochotę na więcej historii w takim klimacie. Jest ich lekko ponad 50, więc w razie czego jest co czytać.
Głównym bohaterem książki jest Emmett samotny ojciec trójki dzieci. Jeździ na rodeo, aby móc utrzymać swoje ranczo. Wie, że dzieci potrzebują bardziej surowej ręki, ale nie potrafi tego zrobić. Gdy doznaje urazu podczas pracy na rodeo, szuka pomocy. Zbiegiem okoliczności trafia na Melody, której szczerze nienawidzi. Uważa, że pomogła ona uciec jego byłej żonie w ręce jej brata. Przełamuje się jednak i prosi ją o pomoc przy dzieciach. Paląca nienawiść i przytyki Emmetta nieraz wytrącają Melody z równowagi. Współczuje mu straty żony, ale wie, że jej brat tworzy z nią idealny związek. Bohaterowie zaczynają jednak widzieć siebie w trochę lepszym świetle, przełamują pierwsze lody i okazuje się, że są sobą zafascynowani. Zakochują się w sobie. Czy może z tego wyniknąć coś dobrego?
Można się czepiać, że jest w tej historii kilka kontrowersyjnych wątków. Można się czepiać, że bohaterowie są nieco słabo zarysowani. Można się czepiać, że to wszystko już było, że nie ma w tym żadnej świeżości. Ja jednak uważam, że od takiej literatury nie ma co zbyt wiele oczekiwać i jedynym dla mnie ważnym kryterium jest to, czy mogę się oderwać od książki. Tutaj było ciężko - naprawdę mnie wciągnęła! "Jak ogień i woda" to według mnie niezbity dowód tego, że Diana Palmer potrafi napisać zmysłową, romantyczną i ciekawą historię. Według mnie, wszystkie fanki romansów powinny sięgnąć po tę książkę. Pozycja obowiązkowa!

Książkę dawno temu przeczytałam po raz pierwszy, jeszcze pod tytułem "Aniołki Emmetta". Nie wiedziałam, że została ona wydana teraz jako "Jak ogień i woda" i kupiłam tą książkę, bo lubię powieści Diany Palmer. Dopiero po kilkunastu stronach przypomniałam sobie, że już kiedyś ją czytałam! Ale raz zaczętą lekturę lubię dokończyć i tym samym przeczytałam po raz drugi powieść o Emmecie i jego niesfornych dzieciach.
To urocza opowieść o przebaczeniu i miłości. Fabuła jest prosta: Emmett nie jest w stanie zająć się swoimi dziećmi i jest zmuszony poszukać czyjejś pomocy. Jedyną osobą, którą może poprosić o pomoc jest Melody. Nie pałają do siebie sympatią - Emmett nie przepada za Melody, bo jej brat odbił mu żonę. Wkrótce jednak bohaterowie zaczynają się do siebie przekonywać, a później nawet zaczynają coś do siebie czuć. Mamy więc dość klasyczny romans, gdzie bohaterowie muszą przekonać się do siebie, a w rezultacie zakochują się w sobie. Bardzo podoba mi się fakt, że dzieci są jednym z elementów historii. Zazwyczaj w romansach dzieci pojawiają się jako kłopot, przeszkoda i znikają, gdy tylko dorośli pragną bliskości. Tutaj dzieci od początku do końca są aktywnymi bohaterami historii, co sprawia, że historia jest naprawdę wiarygodna. Bohater i bohaterka popełniają błędy, ale mają jak najlepsze intencje i starają się przezwyciężyć swoje problemy.
Przy kolejnym czytaniu tej powieści zauważyłam, że ona jest zbyt krótka, by można było w niej naprawdę rozwinąć uczucia między bohaterami. Wszystko wydaje się spieszyć, nie ma trochę oddechu pomiędzy kolejnymi wydarzeniami w życiach bohaterów, a z drugiej strony wydaje się, że autorka zbyt dużo czasu poświęca na codzienne, zwyczajne czynności. Gdyby to było lepiej rozplanowane, powieść czytałoby się dużo lepiej. Kiedy, już tak ponarzekałam na tą książkę, to warto wymienić byłoby jakieś zalety. Jak w każdej książce Palmer, nie można odmówić jej wyśmienitego gustu do dialogów i wplatania naturalnych pogawędek w rozmowy bohaterów. Bywa, że dialogi są zabawne, cięte, kłótnie bywają naprawdę poruszające, a flirty zmysłowe i romantyczne. Bohaterowie (pomimo krótkiej akcji) wydają się wyraźnie zarysowani i ciekawi. Lubiłam czytać te wszystkie przekomarzanki między dwójką bohaterów, czy też sprzeczki z dziećmi Emmetta. Są one niewiarygodnie prawdziwe. Bardzo zazdroszczę talentu tej autorce!
Koniec końców, bardzo się cieszę, że wróciłam do tej książki Diany Palmer. "Jak ogień i woda" otrzymuje ode mnie 4,5 gwiazdki. Chciałabym dać maksymalną notę, ale niestety muszę odjąć połówkę za zbyt szybkie tempo wydarzeń :).