Jeszcze wczoraj miałam raka

Ta książka nie posiada klasycznego wstępu, co może się wydawać nietypowe, szczególnie biorąc pod uwagę jej wyjątkowy charakter. Łączy w sobie bowiem elementy humoru i gniewu, radości i niepowodzeń, przypominając, jak w życiu często wszystko dzieje się jednocześnie. Inspiracją do jej stworzenia stały się osobiste doświadczenia autorki, które przekształciły się w opowieść o odwadze do wypowiadania słów w trudnych chwilach.

Autorka postanowiła, że skoro wie, jak radzić sobie w codziennych zmaganiach i jest w stanie przetrwać najtrudniejsze chwile, to chce podzielić się swoją wiedzą, wiarą i energią z innymi. Celem książki jest pokazanie, jak stawić czoła zarówno szczęściu, jak i jego brakowi. Jak unikać cierpienia, jednocześnie zdobywając nowe doświadczenia życiowe, które pozwalają na osiągniecie osobistego rozwoju.

Podczas lektury tej książki łatwo zapomnieć o obawach zdrowotnych, które mogą dotknąć nas lub naszych bliskich. Przywodzi to na myśl dziecięcą zabawę, pełną radości i strachu, jednak tutaj przedstawiona jest w dorosłym kontekście. Krysia, autorka, ukazuje tę zabawę jako poważną, ale nie pozwala, by jej bohaterowie stracili poczucie humoru czy nadzieję. Dialog wewnętrzny, który prowadzi bohater, pokazuje, jak czasem przerażony, lecz zawsze zdeterminowany do walki z przeciwnościami, zyskuje wsparcie, by stawić czoło nawet najtrudniejszym wyzwaniom życiowym.

Taką wizję książki przedstawił Andrzej Komorowski, psychoterapeuta, wskazując na jej terapeutyczny i inspirujący wymiar.