Dusza z ciała wyleciała. Rozmowy o śmierci i nie tylko

W zamkniętej części klasztoru, w małej rozmównicy, regularnie spotykają się dwie osoby. To miejsce, gdzie przy każdej wizycie witają się ciepło, często z humorem. Jedna z nich zawsze zamawia czarną kawę, zastanawiając się w myślach, czy kolejna filiżanka jest jeszcze dozwolona. Pojawia się refleksja, czy ich drogi nie skrzyżowały się już wcześniej.Chociaż czasami starość daje się we znaki, to rozmówca nie przestaje się uśmiechać. Opowiada o rekolekcjach i zachęca do przeczytania najnowszego wpisu na blogu. Z lekkim zdziwieniem pyta, skąd bierze się chęć do konwersacji z wiekowym duchownym.Podczas spotkań rywalizują o to, kto wcześniej wstał, a także spierają się o datę wernisażu w Muzeum Narodowym w Krakowie. Kiedy zostają sami, przeszukują szufladę w poszukiwaniu zakazanych słodyczy. Pojawia się pytanie, jak ułożyć w całość ich wcześniejsze dyskusje, gdyż śmierć nie jest tematem do żartów. Przez ostatnie miesiące rozmowy często krążą wokół tego tematu. W rozmównicy, za zamkniętymi drzwiami, odbywają się rozmowy o śmierci pomiędzy laikiem a zakonnikiem.Dlaczego właśnie ojciec Leon? Jest duchownym, który nie udaje, że zna wszystkie odpowiedzi, potrafi przyznać się do niewiedzy. Unika patosu, a gdy rozmowa staje się zbyt podniosła, rozładowuje sytuację żartem. Zaspokaja ciekawość drugiej osoby, nawet jeśli wydaje się ona nieco naiwna. Pomimo dzielących ich różnic, rozmawiają i akceptują swoje niedoskonałości.W głowie kłębią się pytania: Dlaczego umieramy? Czy śmierć może być godna? Jaki jest sens cierpienia? Co się dzieje z duszą po śmierci? Jakie słowa skierować do matki, która straciła dziecko? Co z samobójcami? Dlaczego śmierć przyciąga widownię, a media nią manipulują? Dlaczego dawniej ciało zmarłego pozostawało w domu, a teraz je wykluczamy? Czy żałoba może być udawana? Dlaczego chrześcijanie nie cieszą się ze śmierci, skoro to tylko krok do zmartwychwstania? Co potem – niebo i anioły? Czy ojciec Leon boi się umierać?Rozmowa trwa, kawa się kończy, a czas upływa szybko. Ojciec Leon snuje opowieści, czasem się sprzecza, czasami ucieka w dygresje. Nigdy nie patrzy na zegarek, a czas biegnie niepostrzeżenie. Spotkania dotyczą śmierci i wielu innych spraw.