Dusza z ciała wyleciała

Rozmównica to niewielkie pomieszczenie w zamkniętej części klasztoru, gdzie regularnie się spotykamy. Ojciec Leon zawsze wita mnie serdecznym uśmiechem i żartem, popijając kolejną czarną kawę i zastanawiając się, ile już dziś wypił. Czasem, mimo objawów wieku, tryska energią. Rozmawiamy o rekolekcjach, a on zachęca do przeczytania nowego wpisu na swoim blogu. Z lekkim zdziwieniem pyta, czemu wciąż chce mi się rozmawiać z takim staruszkiem.Często dyskutujemy o codziennych sprawach, jak choćby o której godzinie wstaliśmy czy o dacie wernisażu w Muzeum Narodowym w Krakowie. Gdy zostajemy sami, sięgamy po zakazane słodkości ukryte w szufladzie. Przypominamy sobie, jak ostatnio próbowaliśmy poskładać w całość nasze rozmowy. Ojciec Leon z powagą wspomina, że śmierć to nie żart, a my od kilku miesięcy próbujemy zgłębić ten temat. Te dyskusje z duchownym, który nie boi się przyznać do niewiedzy, są niezwykłe. Potrafi rozwiać patos żartem czy anegdotą, zachęcając do akceptacji naszych różnic i słabości.Pytania o śmierć kotłują się w mojej głowie. Dlaczego umieramy, jaki to ma cel? Czy można umrzeć godnie i czy cierpienie ma sens? Co się dzieje z duszą po śmierci? Jak pocieszyć matkę, która straciła dziecko? I co powiedzieć o samobójstwie? Dlaczego śmierć przyciąga uwagę mediów? Czemu trzymamy żałobę na dystans i wstydzimy się publicznie okazywać smutek? Czy chrześcijanie powinni się cieszyć ze śmierci, z perspektywą zmartwychwstania? I co z niebem i aniołami? Czy ojciec Leon boi się śmierci?Rozmawiamy, kawa w filiżance znika, czas ucieka, a tematów przybywa. Ojciec Leon opowiada, czasem polemizuje, czasem godzi się z moimi wątpliwościami, niekiedy wpadając w dygresję. Niezauważalnie mijają kolejne chwile, a my wciąż próbujemy zgłębić tajemnicę życia i jego kresu.