Debeściara

To jest taka książka, że po prostu nie da się jej czytać na poważnie. I to wcale nie jest wada, tylko największy plus. Jak ktoś szuka literatury wyższych lotów, to nie tu. Ale jak ktoś chce po prostu pośmiać się z czegoś, co nie udaje, że jest mądre, tylko po prostu bawi, to trafił idealnie.

Monika to postać, która momentami mnie dobijała. Nie w sensie, że jest nudna, tylko w sensie, że ma w sobie coś takiego, że człowiek siedzi i myśli „serio, jak można być aż takim bałaganem w jednym ciele?”. Nie jest głupia w ten irytujący sposób, tylko w taki, że po prostu życie jej nie sprzyja, a ona sama sobie też nie pomaga. I to jest w niej urocze. Bo jakby była tylko irytująca, to bym tego nie czytał. A tak to śmiałem się z niej, a nie z niej samej.

Julian to z kolei facet, który ma chyba najtrudniejsze zadanie w tej całej historii. Bo trzeba być naprawdę cierpliwym, żeby wytrzymać z Moniką. I on to wie, bo sam mówi, że nigdy nie spotkał kogoś, kto by go w równym stopniu irytował i drażnił. I to jest właśnie to, co w tej książce jest najlepsze. Nie ma tu taniego romantyzmu, nie ma - on ją uratuje i będą żyli długo i szczęśliwie. Jest facet, który ma swoje granice, i kobieta, która czasem je przekracza. I to jest dużo bardziej życiowe niż jakikolwiek idealny romans.

Czytało mi się to szybko, bo nie ma tu zbędnego rozwlekania. Nie ma scen, które są tylko po to, żeby książka była grubsza. Wszystko jest tu po coś. I to jest rzadkość, bo wiele książek próbuje na siłę wydłużyć fabułę, a tu po prostu wszystko gra.

Ewa Pirce napisała coś, co nie jest typowe. I to jest dla mnie ważne, bo nie lubię czytać książek, które są jak wszystkie inne. Ta jest inna. Jest zabawna, jest lekka, ale nie jest głupia. I to jest chyba największy komplement, jaki mogę jej dać.

Podsumowując, jak ktoś szuka czegoś, co go rozbawi, co nie jest poważne, co nie udaje, że jest czymś, czym nie jest, to „Debeściara” będzie strzałem w dziesiątkę. Ja osobiście bawiłem się przy tym świetnie i z chęcią przeczytałbym więcej. Już dawno nie czytałem nic, co by mnie tak rozbawiło.