Zbuntowana

Polecam "Zbuntowaną" Diany Palmer każdej z nas, co w wolnej chwili sięga po romans, żeby poczuć ten dreszcz starej szkoły, gdzie miłość boli, zanim rozkwitnie. Jestem fanką Palmer od lat, czytam ją odkąd moje dzieci wyfrunęły z domu, i ta książka to taki solidny średniak z jej repertuaru, który przypomina, dlaczego ta autorka wciąż króluje w Ameryce mimo dekad na karku. Nie jest to arcydzieło, ale ma ten urok schematu, który wciąga jak serial z lat 80., i przeczytałam ją w jeden wieczór przy herbacie.

Calhoun, bohater, to typowy jej macho: dużo starszy od Abby o dobre piętnaście lat, twardziel z rancza, gdzie krowy i byki rządzą krajobrazem. Opisy tych zwierząt? Dokładne jak w podręczniku hodowlanym, choć w Teksasie (czy gdzie tam) byki na mięso, nie do dojenia, i heroina nigdy nie musi ręcznie mleć. Abby tylko pewnie notuje w komputerze, która krowa się ocieliła, i udowadnia, że nadąża za nim w pracy. On ją traktuje jak dziecko, bo wziął pod opiekę po tragedii: jej matka i jego ojciec giną w wypadku dwa dni przed ślubem, rodzina olała sierotę, więc Calhoun staje się tatą-opiekunem. Klasyka: on obraża, poniża, bo nienawidzi jej (przynajmniej udaje). Ona? Delikatna dziewica, niedoświadczona, z tych, co wciąż musi pokazywać, że nie jest słaba. Współczesne standardy? Seksistowska świnia, zgoda, ale w romansie to paliwo do ognia.​

Co mnie urzekło mimo schematu? Emocjonalna warstwa pod tą powtórką z rozrywki. Abby buntuje się autentycznie: nie histeryzuje, tylko wyprowadza się, gdy on uparcie widzi w niej podlotka. To krok dorosły, bolesny, i Palmer buduje napięcie z tych codziennych tarć: wspólne posiłki, praca na ranczu, spojrzenia, które palą. Humor? Delikatny, jak w recenzjach piszą, z tych chwil, gdy Calhoun próbuje być ojcowski, a wychodzi mu flirt. Chemia rośnie powoli, bez pośpiechu, i to działa na dojrzałą czytelniczkę jak ja, co pamięta czasy, gdy faceci naprawdę musieli zasłużyć na uwagę. W życiu znałam takich Calhounów: opiekuńczy do mdłości, a pod spodem pożądanie, którego nie przyznają. Schemat niedorzeczny? Może, ale uzależniający, bo pod koniec ten twist, gdzie nienawiść pęka, i okazuje się, że kochał od dawna. Nie oderwiesz się, serio.​

Irytacje? Są, bo Palmer nie zawsze radzi sobie z tempem. Przez większość książki Calhoun jest zbyt wredny, Abby zbyt bierna, i myślisz: "Dziewczyno, walcz mocniej!". Brakuje głębszego kopania w psychikę, zwłaszcza dlaczego on tak długo zaprzecza uczuciom. Ranczo i krowy? Śmieszne czasem, ale powtarzalne z innymi jej książkami, jak „Ukochany wróg”. Nie wszystkie jej tytuły są hitem, są wpadki, ale ta ma ciepło, nutkę humoru, wprawia w dobry nastrój. Dla polskich czytelniczek, co tęsknią za prostotą bez współczesnego wokizmu, idealna: zero politycznej poprawności, czysta pasja.​

Zakończenie satysfakcjonujące, happy end z wyznaniem, które aż ciarki robi. Polecam miłośniczkom, bo Palmer to królowa, i ta książka pokazuje jej moc: schemat działa, jeśli emocje szczere. Jeśli lubisz cowboyów, różnicę wieku i bunt dziewczyny, bierz w ciemno. Dla nowicjuszek zacznij od lepszych, ale nie ominiesz tej frajdy. Dziewczyny, czytajcie i gadajcie, bo o takich Palmerowych typach można dyskutować godzinami przy winie. Ja już poluję na następną.