Zaginiona Siostra. Siedem Sióstr. Barwione krawędzie

„Zaginiona siostra” wciągnęła mnie dużo bardziej, niż się spodziewałam. To był ten typ czytania, kiedy niby tylko zaglądasz na chwilę do książki, a potem nagle orientujesz się, że jesteś już daleko, w połowie świata, w połowie emocji i właściwie nie bardzo chcesz wracać do rzeczywistości. I dobrze, bo ten tom ma w sobie coś naprawdę mocnego. Nie krzyczy, nie wali po głowie od pierwszych stron, tylko powoli buduje napięcie, a potem coraz trudniej się od niego odkleić.

To, co od razu mnie kupiło, to ten cały pościg przez różne miejsca. Nowa Zelandia, Kanada, Anglia, Francja, Irlandia. Brzmi jak podróż życia, ale tu to nie jest takie zwykłe zwiedzanie. Każdy kolejny etap coś odsłania, coś komplikuje, coś dokłada do tajemnicy. I właśnie to lubię w tej serii najbardziej, że ona niby opowiada o rodzinie, a tak naprawdę rozciąga się na pół świata i pokazuje, jak bardzo przeszłość potrafi być uparta. Nie odpuszcza. Idzie za ludźmi nawet wtedy, kiedy ci próbują od niej uciec na drugi koniec globu.

Bardzo mi też odpowiadało to, że ta książka nie idzie na łatwiznę z emocjami. Tu nie chodzi tylko o odnalezienie kogoś z rodziny i wielkie wzruszenie na końcu. Raczej o ten dziwny, ciężki proces dochodzenia do prawdy. Czasem boli bardziej niż się chce przyznać, czasem człowiek ma ochotę odłożyć książkę, bo za dużo w niej niewypowiedzianych rzeczy, za dużo historii, które nie powinny nigdy zostać zapomniane. A jednak właśnie to sprawia, że ta opowieść działa. Ma w sobie coś bardzo ludzkiego, trochę surowego, trochę niedopowiedzianego.

No i ta siostra, której wszyscy szukają, a która sama nie chce być znaleziona. Świetny motyw. Naprawdę. Zwykle w takich historiach wszystko kręci się wokół odkrycia, a tutaj jest jeszcze ten opór, ta ucieczka, ten dziwny brak gotowości do konfrontacji z własnym życiem. I to od razu dodaje całej fabule więcej napięcia. Nie ma prostego „odnaleźliśmy, więc teraz będzie dobrze”. Nie, tu wszystko jest bardziej poplątane i właśnie dlatego ciekawsze.

Podobała mi się też historia sprzed ponad stu lat. Bardzo. Zresztą już przy tej serii zauważyłam, że przeszłość sióstr zwykle ciekawi mnie bardziej niż ich współczesne perypetie. I tutaj było podobnie. Dawna opowieść miała w sobie dużo więcej ciężaru, poświęcenia, nienawiści, miłości i takich decyzji, które naprawdę coś zmieniają. To nie jest historia zrobiona tylko po to, żeby ładnie wyglądała między rozdziałami. Ona naprawdę niesie całość. Bez niej ta książka byłaby dużo słabsza.

Jasne, nie wszystko musi zachwycać w równym stopniu. Są momenty, w których czuć, że seria ma już swój charakterystyczny rytm i nie każdemu to podejście będzie odpowiadać. Ale mnie w tym tomie to akurat nie przeszkadzało. Chyba dlatego, że emocjonalnie był bardzo dobrze wyważony. Nie pędził na ślepo, tylko pozwalał wejść głębiej w historię. A ja lubię właśnie takie czytanie, kiedy książka ma czas, żeby człowieka w siebie wciągnąć.

Po zamknięciu „Zaginionej siostry” zostało mi to uczucie, które lubię najbardziej. Że historia jeszcze przez chwilę siedzi w głowie, że nie kończy się dokładnie razem z ostatnią stroną. Że jednak coś zostaje. I może właśnie dlatego tak dobrze wspominam ten tom. Nie jako najbardziej spektakularny, nie jako najgłośniejszy, tylko jako taki, który naprawdę potrafił mnie wciągnąć i nie wypuścić do samego końca.