Vernon

„Vernon”, powieść znana również pod tytułem „Vernon God Little” była literackim debiutem DBC Pierre’a. Można chyba powiedzieć, że debiutem bardzo udanym, bo w roku 2003 zdobyła Nagrodę Bookera.
15-letni Jesus Navarro strzela do 16 kolegów z klasy, a następnie do siebie (w książce nie ma nic, że pod wpływem narkotyków – skąd taka informacja na tylu stronach?) Na podstawie mglistych twierdzeń, nie bardzo pokrytych dowodami, najlepszy przyjaciel Jesusa Vernon Gregory Little zostaje oskarżony o współudział w zbrodni.
Tytułowy bohater nazywający siebie czasami Godzilla Little, czasami Geniusz Little czy God Little jest nastolatkiem obdarzonym trochę zbyt filmową wyobraźnią – skąd bierze się przekonanie, że prawda zawsze wychodzi na jaw, a dobro ostatecznie wygrywa ze złem.
Narrator bywa wulgarny, nieco chaotyczny, ironiczny i błyskotliwie dowcipny. Wrażliwość i marzycielstwo chłopaka rozbijają się o ohydny, brutalny świat, który nie chce go wysłuchać i zrozumieć. Tę rolę odgrywa wyłącznie czytelnik.
Za pomocą dygresji głównego bohatera, autor wytwarza satyryczne odbicie amerykańskiego społeczeństwa. Wyśmiewa konsumpcjonizm, kulturę fast foodów czy reality show, pokazuje, jak media manipulują i kontrolują opinią człowieka. Losy i przemyślenia Vernona śledzi się z dużym zaciekawieniem i pomimo wulgarności, rosnącą sympatią.
Inne postacie są zazwyczaj właścicielami jednej tylko lub kilku cech, niektórzy z nich mają tylko jedno powiedzonko. Wynika to prawdopodobnie z prześmiewczego wydźwięku książki. Ta nieco płaska psychologia postaci nie powali na kolana miłośników zawiłości ludzkiego umysłu.
Rozczarowaniem dla niektórych może się także okazać to, że akcja książki nie podąża za śledztwem, poszlakami, sprawą policyjną czy sądową. Większość tych rzeczy dzieje się niejako zakulisowo. Pierwsze skrzypce grają tu przemyślenia i postępowanie Vernona. Nieznane więc pozostają szczegóły niektórych wydarzeń, jak i ich połączenie z bohaterem. Ale może to właśnie nadaje jej walor inności?
Narracja przypominała mi trochę „Buszującego w zbożu”. Jako ciekawostkę mogę dodać, że była to prawdopodobnie pierwsza książka, z jaką miałam do czynienia, w której tak istotną rolę odgrywają – cóż, odchody. Nie brzmi zbyt dobrze, ale niech ta kwestia nikogo nie zniechęca – lektura warta poświęconego jej czasu.