Stalin i naukowcy. Historia geniuszu i szaleństwa

Opowieść Simona Ingsa przedstawia złożoną historię nauki w Związku Radzieckim, skupiając się na szaleństwie, ambicji i kompromisach moralnych. W pierwszych dekadach XX wieku grupa niebanalnych naukowców zawiązała sojusz z komunistycznym reżimem, aby przekształcić Rosję Stalina w globalne mocarstwo. Wśród nich znaleźli się tacy jak Ilja Iwanow, który próbował stworzyć hybrydę człowieka i szympansa, oraz Trofim Łysenko, aktywnie zwalczający genetykę, a także Aleksander Bogdanow, który poświęcił życie eksperymentom z transfuzją krwi. Kontrowersyjna Olga Lepieszyńska twierdziła natomiast, że kąpiele w sodzie mogą cofnąć czas, przywracając młodość.Jednak to nie tylko historia szarlatanów i ich pseudonaukowych wyczynów. Ings zagłębia się także w dramatyczne wybory, przed którymi stawali naukowcy, często zmuszeni wybierać między wspieraniem reżimu a utrzymaniem życia. Kreśli także portret samego Stalina, próbującego uprawiać cytryny w surowym klimacie, ingerującego w muzykę Szostakowicza, czy tworzącego niezręczne traktaty lingwistyczne.Książka ilustruje, jak wiedza stała się narzędziem w rękach polityki i do czego prowadzi, gdy badania podporządkowane są ideologii. Współpraca naukowców z władzą miała daleko idące konsekwencje, kosztujące życie milionów w wyniku głodu, epidemii, czystek i konfliktów. To historia o granicach etyki i nauki w czasach, gdy nauka miała służyć nie tyle prawdzie, ile politycznym celom.