Sprzymierzeni

W powieści "Sprzymierzeni" Emmanuela Bove’a można doszukać się wpływów zarówno Balzaka, jak i Dostojewskiego. Temat pieniędzy, który często pojawia się w życiu i twórczości Bove’a, odgrywa istotną rolę w tej książce. Historia skupia się na owdowiałej matce oraz jej dwudziestotrzyletnim synu, którzy łączą siły przeciwko światu zewnętrznemu w dziwacznym sojuszu. Ich życie pełne jest zaniechania, niechęci do podejmowania działań oraz sprzecznych pragnień – w tym chęci luksusu i beztroskiego życia. Wszystko to prowadzi do finansowej ruiny, upokorzeń i ostatecznie wyobcowania oraz szaleństwa. Znany pisarz Peter Handke, który również tłumaczył Bove’a, przyznał, że "nie byłby w stanie napisać takiej książki", podkreślając odwagę potrzebną do jej stworzenia. Emmanuel Bove został wyróżniony nagrodą Prix Figuière za swoją pracę, a powieść została przetłumaczona na język polski przez Łukasza Piotrowskiego. Emmanuel Bove (1898–1945), będąc synem luksemburskiej służącej i rosyjskiego emigranta, dorastał w trudnych warunkach, co wpłynęło na jego twórczość. Zanim stał się pisarzem, próbował różnych zawodów, ostatecznie zajmując się dziennikarstwem. Jego talent został dostrzeżony przez pisarkę Colette, która pomogła mu zadebiutować powieścią "Mes amis" w 1924 roku. Przed II wojną światową Bove cieszył się uznaniem, ale po wojnie popadł w zapomnienie na długie lata. Odkryto go ponownie po mniej więcej trzech dekadach, a dziś jest uznawany za klasyka literatury francuskiej XX wieku. Do jego najważniejszych dzieł należą "Mes amis" (1924), "Armand" (1927), "Sprzymierzeni" (1927), "Journal écrit en hiver" (1931) i "Le Piège" (1945).