Skrawki życia

„Skrawki życia” przeczytałam w taki dzień, kiedy w głowie mam jeszcze listę rzeczy do ogarnięcia, ale ciało domagało się już przerwy. I właśnie wtedy romanse Diany Palmer robią mi najlepsza robotę. Nie wymagają ode mnie intelektualnej gimnastyki, tylko zabierają mnie na kilka godzin do świata, w którym emocje są czytelne, tempo jest spokojne, a człowiek może po prostu odpocząć. To jest dokładnie ten typ książki, który bierzesz po ciężkim dniu w pracy, potem dom, dzieci, obiad, pranie, życie, i marzysz tylko o tym, żeby ktoś ci wreszcie dał spokój. Palmer nie daje spokoju w sensie emocji, ale daje spokój w sensie czytania. Nie będę udawać, że „Skrawki życia” to literacki objawienie. Palmer nie pisze po to, żebyś robiła notatki na marginesach i podkreślała zdania jak w szkolnej lekturze. Ona pisze tak, żebyś weszła w historię od razu, bez rozgrzewki. Styl jest prosty, nastawiony na dialogi i emocje, bez ciągnących się opisów, które potrafią uśpić, kiedy czytasz późno. I ja to serio doceniam, bo czasem potrzebuję książki, która nie będzie mnie wystawiać na próbę, tylko mnie wciągnie. Dla mnie największą siłą tej pozycji jest klimat typowy dla Palmer: lekko oldschoolowy romans, trochę dramatyzmu, wyraźne napięcie między bohaterami, dużo uczuć w tle, czasem nawet takich, które bohaterowie próbują upchnąć pod dywan, a dywan i tak się wybrzusza. To jest ten styl, gdzie emocje nie są subtelne, tylko raczej wyłożone na stół. I powiem szczerze, ja to lubię, bo w codziennym życiu wszystko jest takie złożone, a w romansie chcę, żeby było intensywnie, prosto, bez analizowania każdego słowa. Ale, żeby recenzja była uczciwa, muszę powiedzieć też o tym, co może komuś przeszkadzać. Po pierwsze, schemat. Jeśli czytasz Palmer regularnie, to wiesz, jak ona buduje relacje: jest tarcie, jest upór, jest duma, jest jakaś emocjonalna przeszkoda, są mocniejsze sceny, a potem stopniowe mięknięcie. W „Skrawkach życia” też to czuć. Mnie to nie zabiło przyjemności, bo ja akurat lubię wracać do pewnych motywów jak do ulubionego serialu, ale jeśli ktoś oczekuje totalnej świeżości, może przewidzieć sporo wcześniej. Po drugie, emocje czasem są podkręcone tak, że ocierają się o melodramat. Po trzecie, postacie w romansach Palmer bywają nie do końca „współczesne” w tym, jak komunikują się i jak reagują. Nie mówię, że to zawsze minus, bo to jest też część jej stylu, ale warto o tym pamiętać. Jeśli ktoś lubi nowoczesne romanse, gdzie wszystko jest przegadane, świadome i partnerskie, to tu może mieć poczucie, że bohaterowie robią sobie emocjonalne uniki. Ja umiem to przyjąć jako konwencję, ale rozumiem, że nie każdy chce. Za to ogromny plus, i to mówię jako czytelniczka romansideł, która czasem czyta na autopilocie: „Skrawki życia” mają ten komfortowy, kojący efekt. To jest książka, która nie udaje, że jest czymś innym. Ma dać ci emocje, wciągnąć, zająć głowę, zostawić cię z poczuciem, że jednak miłość potrafi istnieć nawet wtedy, kiedy świat jest ciężki. I jak ktoś mi mówi „poleć coś lekkiego i przyjemnego”, to ja właśnie o takich tytułach myślę. Moja ocena? 4,5 gwiazdki. Nie dlatego, że jest idealna, tylko dlatego, że spełniła swoją funkcję: dała mi odpoczynek, wciągnęła szybko i zostawiła mnie z tym przyjemnym uczuciem po przeczytaniu, że serce sobie trochę pożyło.