Siedem Sióstr. Barwione krawędzie

Seria o siostrach długo mnie omijała. I serio, trochę się z tym męczyłem, bo z boku wyglądało to jak kolejna długa saga rodzinna, po którą człowiek sięga raczej z namowy niż z własnej chęci. Wziąłem ją właściwie trochę na próbę, z takim nastawieniem, że najwyżej przeczytam pierwszy tom i tyle. No i tutaj muszę uczciwie przyznać, że byłem w błędzie. To nie jest książka, która od razu robi wokół siebie hałas. Ona raczej powoli wciąga, aż nagle łapiesz się na tym, że już jesteś w środku i naprawdę chcesz wiedzieć, dokąd to wszystko prowadzi. Ta historia ma w sobie coś kojącego. Niby zaczyna się od śmierci Pa Salta i rodzinnej tajemnicy, ale zamiast ciężkiej, przytłaczającej atmosfery dostajemy opowieść, która ma ciepło, rozmach i taki dziwny rodzaj spokoju. To działa trochę jak dobra rozmowa przy kuchennym stole. Niby zwykłe rzeczy, niby ktoś opowiada o przeszłości, ale w tych wspomnieniach siedzi coś ważnego. I właśnie tak to u mnie zagrało. Bardzo spodobał mi się też pomysł z listami i wskazówkami zostawionymi siostrom. To daje całej książce taki moment zawieszenia, jakby każda z nich musiała najpierw zrozumieć, kim w ogóle jest, zanim ruszy dalej. Maja, jako najstarsza, otwiera ten cykl w sposób, który od razu ustawia ton całej serii. Jej droga do Rio de Janeiro ma w sobie coś pociągającego, bo nie jest tylko wycieczką w egzotyczne miejsce. To tak naprawdę wejście w czyjąś przeszłość, w stare rodzinne historie, w sprawy, które nie chciały umrzeć razem z ludźmi, którzy je stworzyli.

Druga warstwa, ta historyczna z Izabelą, zrobiła na mnie chyba jeszcze większe wrażenie niż współczesna część. Tam jest więcej emocji, więcej takiego klasycznego, powolnego budowania napięcia. Paryż, przedwojenny klimat, młoda kobieta, która stoi na granicy tego, co jej wolno, i tego, czego naprawdę pragnie. To mi się czytało z dużym zaangażowaniem, bo czuć było, że ta dawna historia nie jest tylko dodatkiem. Ona naprawdę odbija się echem w życiu Mai. I właśnie to lubię w takich książkach najbardziej. Kiedy przeszłość nie jest ozdobą, tylko kluczem.

Książka jest długa, momentami bardzo rozbudowana i trzeba jej dać chwilę. Ale kiedy już się w nią wejdzie, to zaczyna działać to charakterystyczne lucindowe „jeszcze jeden rozdział i kończę”, które oczywiście nie kończy się na jednym rozdziale. Dla mnie to zawsze dobry znak. Bo jak książka sprawia, że człowiek odkłada wszystko inne, to znaczy, że coś tam jednak siedzi.

Czasem mam wrażenie, że takie sagi łatwo skreślić jako zbyt romantyczne albo zbyt miękkie. A ja właśnie w tej miękkości widzę ich siłę. „Siedem sióstr” nie próbuje być twarde na siłę. Ono raczej otula, przyciąga i daje to uczucie, że uczestniczysz w czymś większym niż jedna historia. W czymś, co dopiero się rozpędza.

Po przeczytaniu pierwszego tomu miałem dokładnie to, czego chyba najbardziej szukam w takich seriach. Chęć, żeby od razu sięgnąć po następny. I to nie z obowiązku, tylko dlatego, że naprawdę chciałem wrócić do tego świata. Do Atlanty, do sióstr, do tych listów, do tajemnic, do wszystkiego, co jeszcze miało się wydarzyć. To jest dla mnie bardzo dobry początek serii. Taki, który nie krzyczy, tylko po cichu wkręca. I może właśnie dlatego zostaje w głowie na dłużej, niż się spodziewałem.