Powrót do Tsugaru

Pewnego ranka, będąc w trzeciej klasie, zatrzymałem się na moście w drodze do szkoły, opierając się o okrągłą, cynobrową belkę i zanurzając się w myślach. Przede mną leniwie płynęła rzeka, przypominająca szerokością tokijską Sumidę. Do tego momentu zawsze starałem się nie tracić kontaktu z rzeczywistością, mając nieodparte wrażenie, że jestem obserwowany. Każdy mój gest, choć najmniejszy, był starannie przemyślany, jakby miał towarzyszyć mu tekst sceniczny: „zdezorientowany, patrzy na swoją dłoń” albo „mówi, drapiąc się za uchem”. Nie istniały dla mnie działania „odruchowe” czy „nieświadome”. Kiedy się otrząsnąłem z zamyślenia, poczułem samotność przeszywającą moje serce. W takich chwilach myśli moje błądziły między przeszłością a przyszłością. Ta książka, choć mniej znana w dorobku Dazaia, nie traci na swojej unikalności. Stanowi ona jakby latarnię, rzucającą światło na życie, poglądy i sposób myślenia tego wyjątkowego pisarza oraz jego inne dzieła. Wraz z Dazaiem wędrujemy po mniej znanych zakątkach Japonii, jego rodzinnych stronach, co staje się dla nas podróżą bardzo osobistą. To emocjonalna, skomplikowana i elokwentna podróż, pełna odniesień do mitów i dzieł innych autorów, a przy tym melancholijnie specyficzna – typowo „dazaiowa”. Osamu Dazai (1909–1948) w swoim krótkim życiu, zakończonym samobójstwem, stworzył dzieła, które po dziś dzień cieszą się popularnością w Japonii i dzięki tłumaczeniom także na świecie. Pomimo że powstały dekady temu, w zupełnie innej przestrzeni kulturowej i zainspirowane osobistymi przeżyciami pisarza, mają uniwersalny charakter. Wykreowane przez Dazaia postaci, ich dylematy oraz przemyślenia wciąż są ważnym punktem odniesienia dla japońskiego społeczeństwa, zwłaszcza dla młodzieży wkraczającej w dorosłość.