Płacz bez Łez

Książka stanowi niezwykle cenne źródło wiedzy na temat autyzmu wśród dzieci, pochodzące bezpośrednio od rodziców, którzy najintensywniej doświadczają tego wyzwania. Opisuje emocje i przeżycia, które towarzyszą rodzicom w trudnej codzienności z dziećmi izolującymi się od otoczenia oraz ich heroiczną determinację w celu przywrócenia swojego dziecka do funkcjonowania w społeczeństwie. Profesor Małgorzata Kościelska, kierująca Katedrą Psychologii Klinicznej na Uniwersytecie Warszawskim, wyraża cenny wgląd w tę rzeczywistość. Podkreśla, że Magda, niegdyś aktywnie wspierająca dzieci autystyczne, uczestniczy w akcjach pomocy humanitarnej, co wynika z jej głębokiego zrozumienia izolacji; życie poświęciła na wsparcie dzieci w podobnej sytuacji. Wstęp Janiny Ochojskiej, z Polskiej Akcji Humanitarnej, dodaje perspektywę o przemianach, jakie dzieją się w rodzinach autystycznych dzieci. Od początkowego szoku, poprzez smutek i akceptację, aż po zrozumienie głębszego sensu tych trudnych doświadczeń. Ta książka jest lekturą o nieustającej walce z nieuchronnym oraz o pokorze wobec życia, podkreślając, jak istotna jest miłość i cierpliwość. Magdalena Grodzka-Guźkowska, autorka dzieła, od lat siedemdziesiątych poświęcała się pracy z dziećmi autystycznymi na Uniwersytecie Warszawskim, a później w Instytucie Psychiatrii i Neurologii. Jej metody i osiągnięcia zyskały międzynarodowe uznanie, co zaowocowało zaproszeniem na sympozjum dotyczące autyzmu w Londynie w 1985 roku. W swoim wcześniejszym dziele „Dziecko autystyczne. Dziennik terapeuty” dzieli się swoimi spostrzeżeniami i doświadczeniami zdobytymi przez lata pracy. Zbiór „Płacz bez łez. Listy rodziców dzieci autystycznych” ukazuje zapisy rodziców, którzy pod ciężarem choroby dziecka szukali wsparcia w ośrodku Magdaleny Grodzkiej-Guźkowskiej. Jej własne, trudne doświadczenia – od życia w podziemiu, przez pomoc dzieciom żydowskim, po pobyt w obozach jenieckich – uodporniły ją na wyzwania i jednocześnie uwrażliwiły na potrzeby innych, zwłaszcza dzieci. Jest symbolem odporności ducha i wsparcia, dając nadzieję rodzicom młodych pacjentów.