Paula

W grudniu 1991 roku Isabel Allende stanęła w obliczu niewyobrażalnej tragedii, gdy jej córka, Paula, zaczęła wykazywać pierwsze oznaki ostrej postaci porfirii, wkrótce pogrążając się w śpiączce, z której już nigdy się nie obudziła. Kilka miesięcy później, jej córka zmarła. Podczas licznych godzin spędzanych przy łóżku nieświadomej Pauli, Isabel Allende rozpoczęła pisanie książki, która stała się jej poruszającym dziełem. Przebywając najpierw w madryckim szpitalu, a potem we własnym domu w Kalifornii, autorka tworzyła zapiski z głęboką nadzieją, że pewnego dnia Paula, powracając do zdrowia, będzie mogła przeczytać i przypomnieć sobie utracone chwile. Kiedy okazało się, że ta chwila nigdy nie nadejdzie, Isabel kontynuowała pisanie, pochłonięta pragnieniem zachowania pamięci o córce. "Wiem, że będziecie o mnie pamiętać, a póki będziecie pamiętać - ja będę z wami", pisała Paula w swoim ostatnim liście. Publikacja tej głęboko osobistej książki wpłynęła na wielu czytelników, którzy zapamiętali Paulę jako młodą kobietę, której życie przerwała nieuleczalna choroba, uniemożliwiając jej spełnienie marzeń i planów. Styl narracji Isabel Allende, znany z książki "Ewa Luna", ponownie urzeka czytelników, umieszczając Paulę wśród bohaterów literatury najwyższej próby, na zawsze pozostawiając jej ślad w sercach milionów.