Nie bo piekło

Jestem jedną z Was. Matką, która trzy dekady temu musiała pożegnać się z częścią siebie – dzieckiem, które rozwijało się we mnie, lecz nie miało szans na życie. Jestem jedną z Was. Kobietą, której odebrano prawo do decydowania o własnym życiu i przyszłości. Kobietą, którą niesłusznie oskarża się o najgorsze, gdy odważy się zwątpić w swoje możliwości, zdrowie, siłę. Kobietą, której każe się znosić psychiczne i fizyczne cierpienia związane z ciążą, w której dziecko nie przeżyje porodu lub zgaśnie jeszcze w łonie. Kobietą, której zaoferowano jedynie miejsca pełne smutku i namiastki wsparcia.

Tylko inna kobieta, która doświadczyła ciąży z wadami letalnymi, jest w stanie zrozumieć ból i rozpacz takich sytuacji. Po stracie nie pozostaje nam nawet odrobina nieba. Zamiast tego nasze serca przypominają witraże – potłuczone, porwane, ostre jak kawałki szkła, które przez lata próbujemy poskładać na nowo. To blizny rozdrapywane raz za razem, nigdy nie mające szansy się zagoić.

Jestem matką, która miała wybór trzydzieści lat temu i z niego skorzystała. Pojmuję ból i udrękę kobiet, którym ten wybór został odebrany. Jestem jedną z Was.
— Monika Sawicka