Monika Sawicka - sylwetka autora

Moje spojrzenie na siebie jest pełne humoru i autoironii. Mam 162 cm wzrostu, choć czasem podwyższam tę wartość obcasami, ale na starość pewnie zmaleję do 158 cm. O szpilkach w tym okresie życia już raczej nie ma mowy. Moja waga to temat, do którego podchodzę z dystansem, uważając, że zrobiłam odpowiednie zapasy na ciężkie czasy. Moje wymarzone wymiary to 90x60x90 cm, co prawda tylko w marzeniach, ale jestem stosunkowo proporcjonalna. Moje oczy to moja duma – duże, niebiesko-szare, nazywane "krowimi", zmieniające wygląd w zależności od nastroju. Rzęsy również przyciągają uwagę; po ich umalowaniu niemal dotykają brwi. Choć moje usta nie przypominają tych Angeliny Jolie, są całkiem zadowalające, a rysy twarzy mam regularne, jednak kości policzkowe mogłyby być bardziej wyraziste. Mam także tatuaż w miejscu znanym jedynie nielicznym. Moje włosy to naturalny ciemny blond, choć postanowiłam je nieco rozjaśnić.

Podsumowując, akceptuję siebie taką, jaka jestem, z wdziękiem przypisując odpowiedzialność za moje cechy Panu Bogu, Świętemu Piotrowi czy moim rodzicom. Moje pochodzenie jest nieco nietypowe – jestem owocem dość skomplikowanej miłości między milicjantem a przyszłą prawniczką, która niestety z powodu mojej absorbującej natury nie skończyła studiów. Moje dzieciństwo było naznaczone heroiczną akcją taty, który uratował mnie przed niebezpieczeństwem, jakie stanowiła moja własna nieopanowana energia.

Muzycznie odbiegałam od rówieśników, słuchając klasyków, takich jak Anna Jantar i Irena Santor, podczas gdy moi znajomi wybierali bardziej nowoczesne zespoły. Książki pochłaniałam w olbrzymim tempie, co pozwoliło mi już w młodym wieku poznać „Medaliony” Nałkowskiej oraz literaturę o Holocauście. Zdecydowałam się na karierę aktorską, lecz z powodów zdrowotnych moje plany ulegały zmianie, a marzenia o pracy z nieboszczykami porzuciłam, obierając inną drogę życiową. Po okresie młodzieńczego beztroski przyszła dorosłość, a ja wyszłam za mąż, z tego etapu nadal nie powróciłam.