Mgnienie ekranu. Zbiór opowiadań

"Mgnienie ekranu" to lektura obowiązkowa dla każdego fana Terry'ego Pratchetta. Chyba nie można mieć co do tego żadnych wątpliwości. Zbiór opowiadań, pisanych w różnych etapach życia, stanowi kolejny dowód wielkiego talentu pisarskiego. Każdy tekst zawiera autorski komentarz. Wśród historii wymienię te, które najbardziej zapadły mi w pamięć: Śmierć na dyskotece, diabeł i jego kampania reklamowa, poprzednik Wiedźmikołaja, Rybki małe ze wszystkich mórz z Babcią Weatherwax...

Opowiadania napisane przez Pratchetta w młodszym wieku są szczególnie ciekawe i zawierają wiele ciekawych koncepcji, który ukazują nam unikalny sposób obserwacji przyziemnych spraw. Myślę, że mniej więcej połowa zbioru to opowiadania zupełnie niezwiązane ze Światem Dysku, a te które opowiadają w jakimś stopniu o tym uniwersum okażą się perełkami w oczach fanów. Choć na pierwszy rzut oka książka może wydawać się tylko marną próbą wyciśnięcia dodatkowych pieniędzy na nazwisku autora, to jest odwrotnie. Tak naprawdę, "Mgnienie ekranu" to kolekcja wyjątkowych okazów, które warto poznać.

Przede wszystkim warto, bo Pratchett był jednym z najlepszych pisarzy na przełomie wieków. Charakterystyczność jego stylu pisania imponuje mi do dziś. Po przeczytaniu prawie wszystkich jego książek stanowi dla mnie bardzo przykry fakt, że już nigdy więcej... Jego książki chciało się czytać już od samego patrzenia na książkę, a kiedy zaczynałeś błyskawicznie zanurzałeś się w świat fantastyki, który był tak pełen emocji. Z pozoru głownie humoru, ale kto poznał chociażby Śmierć i jego mentalne rozterki albo Straż Miejską z Vimesem na czele, ten wie, jak wiele prawdziwych ludzki uczuć niosły ze sobą teksty Pratchetta. Jego serie są podróżami, które najpierw odwiedzają najmroczniejsze miejsca Twojego serca, by na koniec znaleźć się tam, gdzie panuje radość i nadzieja. Tak, nadzieja, to coś co płynie z większości książek Pratchetta.

Nie zapominajmy o innych wytworach wyobraźni Pratchetta, aniżeli tylko Świat Dysku. Napisał uroczą Trylogię Nomów, jakże mocno sci-fi cykl o Długiej Ziemi, Nacje, Dobry Omen, Nację, Spryciarza, Johnny'ego Maxwella. Można mieć różne gusta, ale myślę, że jego dorobek pisarski dobitnie świadczy, że był rewelacyjnym pisarzem i wybitną jednostką.

RIP

Nie byłam i nie będę fanką krótkich opowiadań, ponieważ uważam, że tylko dłuższa opowieść pozwala czytelnikowi odpowiednio zanurzyć się w świecie przedstawionym i przygodnie, jednak większość zawartych w tym zbiorze opowiadań jest po prostu świetna! Co ciekawe, natknęłam się na nią zupełnie przypadkowo dzięki pewnemu postowi na instagramie. Ach, jakże wdzięczna jestem temu użytkownikowi!

"Mgnienie ekranu" zostało podzielone na pół, gdzie połowę stanowią opowiadania o różnej treści, natomiast ta druga połowa zawiera tylko opowiadania związane ze Światem Dysku. Zarówno przy pierwszej, jak i drugiej części, nie brakowało momentów, w których się uśmiechałam i cieszyłam z czytania.

Pierwszym opublikowanym przez Pratchetta opowiadaniem był "Piekielny Interes" z 1963 roku i Terry miał wtedy dopiero 13 lat. Opowiada pokręconą historię o diable, który zatrudnia gościa do reklamowania piekła i zachęcania do odwiedzin tego miejsca. Jest świetne opowiadanie o Babci Weatherwax, są satyry polityczne („Grru, dali mi ptaka”, Prosimy o oddychanie krótkimi, mocnymi sapnięciami”), jest „#ifdefDEBUG+"istnienie/wystarcza"+"czas" (tak, tak, to żaden błąd) i wiele innych.
Całość to spory miszmasz pod względem formy - są rymowanki, są dłuższa i krótsze opowiadania, są też tzw. drabble, a więc krótkie fikcje o długości stu sów. Również pod względem nastroju mamy różnorodność, gdyż nie wszystkie utwory to typowy humorystyczny Pratchett, ale nie ma urozmaicenia pod względem przyjemności z czytania. Do końca czyta się lekko i przyjemnie. Pomysłów tekstach wystarczyłoby na stu autorów, a mądrości na dwustu.

Jeśli nie jesteś zaznajomiony z twórczością Terry'ego Pratchetta, "Mgnienie ekranu" prawdopodobnie nie jest miejscem, w którym powinieneś zaczynać, ponieważ druga połowa może okazać się nie do przebrnięcia bez znajomości głównych postaci i warunków panujących w wykreowanym przez niego Świecie Dysku. Jeśli jednak coś tam wiesz o Świecie Dysku i masz trochę oleju w głowie, to zdecydowanie kupuj!

"Ale tymczasem nastąpiła rewolucja informatyczna. To znaczy, że żaden głąb niczego nie wie i nawet nie wie, że nie wie. I po prostu rezygnuje".

"Mgnienie ekranu" to lektura obowiązkowa dla każdego fana Terry'ego Pratchetta. Chyba nie można mieć co do tego żadnych wątpliwości. Zbiór opowiadań, pisanych w różnych etapach życia, stanowi kolejny dowód wielkiego talentu pisarskiego. Każdy tekst zawiera autorski komentarz. Wśród historii wymienię te, które najbardziej zapadły mi w pamięć: Śmierć na dyskotece, diabeł i jego kampania reklamowa, poprzednik Wiedźmikołaja, Rybki małe ze wszystkich mórz z Babcią Weatherwax...

Opowiadania napisane przez Pratchetta w młodszym wieku są szczególnie ciekawe i zawierają wiele ciekawych koncepcji, który ukazują nam unikalny sposób obserwacji przyziemnych spraw. Myślę, że mniej więcej połowa zbioru to opowiadania zupełnie niezwiązane ze Światem Dysku, a te które opowiadają w jakimś stopniu o tym uniwersum okażą się perełkami w oczach fanów. Choć na pierwszy rzut oka książka może wydawać się tylko marną próbą wyciśnięcia dodatkowych pieniędzy na nazwisku autora, to jest odwrotnie. Tak naprawdę, "Mgnienie ekranu" to kolekcja wyjątkowych okazów, które warto poznać.

Przede wszystkim warto, bo Pratchett był jednym z najlepszych pisarzy na przełomie wieków. Charakterystyczność jego stylu pisania imponuje mi do dziś. Po przeczytaniu prawie wszystkich jego książek stanowi dla mnie bardzo przykry fakt, że już nigdy więcej... Jego książki chciało się czytać już od samego patrzenia na książkę, a kiedy zaczynałeś błyskawicznie zanurzałeś się w świat fantastyki, który był tak pełen emocji. Z pozoru głownie humoru, ale kto poznał chociażby Śmierć i jego mentalne rozterki albo Straż Miejską z Vimesem na czele, ten wie, jak wiele prawdziwych ludzki uczuć niosły ze sobą teksty Pratchetta. Jego serie są podróżami, które najpierw odwiedzają najmroczniejsze miejsca Twojego serca, by na koniec znaleźć się tam, gdzie panuje radość i nadzieja. Tak, nadzieja, to coś co płynie z większości książek Pratchetta.

Nie zapominajmy o innych wytworach wyobraźni Pratchetta, aniżeli tylko Świat Dysku. Napisał uroczą Trylogię Nomów, jakże mocno sci-fi cykl o Długiej Ziemi, Nacje, Dobry Omen, Nację, Spryciarza, Johnny'ego Maxwella. Można mieć różne gusta, ale myślę, że jego dorobek pisarski dobitnie świadczy, że był rewelacyjnym pisarzem i wybitną jednostką.

RIP

Nie byłam i nie będę fanką krótkich opowiadań, ponieważ uważam, że tylko dłuższa opowieść pozwala czytelnikowi odpowiednio zanurzyć się w świecie przedstawionym i przygodnie, jednak większość zawartych w tym zbiorze opowiadań jest po prostu świetna! Co ciekawe, natknęłam się na nią zupełnie przypadkowo dzięki pewnemu postowi na instagramie. Ach, jakże wdzięczna jestem temu użytkownikowi!

"Mgnienie ekranu" zostało podzielone na pół, gdzie połowę stanowią opowiadania o różnej treści, natomiast ta druga połowa zawiera tylko opowiadania związane ze Światem Dysku. Zarówno przy pierwszej, jak i drugiej części, nie brakowało momentów, w których się uśmiechałam i cieszyłam z czytania.

Pierwszym opublikowanym przez Pratchetta opowiadaniem był "Piekielny Interes" z 1963 roku i Terry miał wtedy dopiero 13 lat. Opowiada pokręconą historię o diable, który zatrudnia gościa do reklamowania piekła i zachęcania do odwiedzin tego miejsca. Jest świetne opowiadanie o Babci Weatherwax, są satyry polityczne („Grru, dali mi ptaka”, Prosimy o oddychanie krótkimi, mocnymi sapnięciami”), jest „#ifdefDEBUG+"istnienie/wystarcza"+"czas" (tak, tak, to żaden błąd) i wiele innych.
Całość to spory miszmasz pod względem formy - są rymowanki, są dłuższa i krótsze opowiadania, są też tzw. drabble, a więc krótkie fikcje o długości stu sów. Również pod względem nastroju mamy różnorodność, gdyż nie wszystkie utwory to typowy humorystyczny Pratchett, ale nie ma urozmaicenia pod względem przyjemności z czytania. Do końca czyta się lekko i przyjemnie. Pomysłów tekstach wystarczyłoby na stu autorów, a mądrości na dwustu.

Jeśli nie jesteś zaznajomiony z twórczością Terry'ego Pratchetta, "Mgnienie ekranu" prawdopodobnie nie jest miejscem, w którym powinieneś zaczynać, ponieważ druga połowa może okazać się nie do przebrnięcia bez znajomości głównych postaci i warunków panujących w wykreowanym przez niego Świecie Dysku. Jeśli jednak coś tam wiesz o Świecie Dysku i masz trochę oleju w głowie, to zdecydowanie kupuj!

"Ale tymczasem nastąpiła rewolucja informatyczna. To znaczy, że żaden głąb niczego nie wie i nawet nie wie, że nie wie. I po prostu rezygnuje".