Kazania 1895-1906

Ozjasz (Abraham Jo szua) Thon przyszedł na świat we Lwowie w 1870 roku. Już od najmłodszych lat wykazywał się wielkim zaangażowaniem w ruch syjonistyczny. W 1890 roku przeniósł się do Berlina, aby podjąć studia z zakresu filozofii i socjologii, które uwieńczył zdobyciem tytułu doktora. W Berlinie jego edukacja objęła również Instytut Nauk Judaistycznych, gdzie uzyskał tytuł rabina. To właśnie tam związał się z kręgiem zwolenników Teodora Herzla i aktywnie uczestniczył w przygotowaniach do Pierwszego Kongresu Syjonistycznego. W 1897 roku mianowano go rabinem w krakowskiej Postępowej Synagodze Tempel, gdzie pełnił tę funkcję aż do śmierci w 1936 roku. Chociaż jego gmina, złożona z zasymilowanych Żydów, nie była w pełni przekonana co do idei syjonizmu, Thon otwarcie dzielił się swoimi poglądami syjonistycznymi w swych kazaniach. W 1919 roku zasiadł jako poseł w pierwszym polskim Sejmie. Antologia jego kazań z lat 1895-1906, po raz pierwszy wydana w 1938 roku, została niedawno wznowiona dzięki staraniom wydawnictwa Austeria. Ta publikacja ma istotne znaczenie dla współczesnych czytelników, ukazując Thona jako religijnego, ale i liberalnego Żyda, filozofa, rabina oraz entuzjasty syjonizmu jednocześnie propagującego polski język i literaturę. Jego złożona osobowość, pełna pozornych sprzeczności, jest świadectwem unikalnej polsko-żydowskiej koegzystencji.