Edukacja akademicka w perspektywie krytycznej

Monografia poświęcona transformacji szkolnictwa wyższego w Polsce koncentruje się na wielorakich skutkach reform neoliberalnych na proces edukacji i funkcjonowanie uczelni. Autor poprzez narzędzia pedagogiki krytycznej analizuje zmiany zachodzące w edukacji akademickiej, przyglądając się, jak neoliberalne idee przenikają do struktur edukacyjnych. Praca składa się z sześciu rozdziałów, w których znajdują się odniesienia do badań krajowych i międzynarodowych oraz prezentacja autorskich badań empirycznych.Badania ukierunkowane były na zbadanie, w jakim stopniu studenci różnych uczelni przyswajają idee neoliberalizmu w kontekście edukacji wyższej. Ważnym wątkiem było także rozpoznanie dominujących współcześnie paradygmatów dydaktyki akademickiej. Badania te opierały się na metodach ilościowych i jakościowych, z zastosowaniem różnorodnych podejść badawczych i triangulacji teorii. Dodatkowo analiza dyskursu pomogła ukazać, jak procesy wiedzy-władzy kształtują narrację o autonomii uczelni.Monografia odnosi się do licznych zmian prawnych w polskim szkolnictwie wyższym, które idą w parze z narastającym trendem dostosowywania edukacji do potrzeb rynku pracy i gospodarki. Wartości akademickie, takie jak tradycja i wspólne dobro, muszą obecnie znaleźć swoje miejsce w kontekście nowych wymogów społeczno-gospodarczych. Ostatnie badania w polskiej pedagogice podejmują próbę analizy tych zmian, ale rzadko stosują perspektywę postdyscyplinarną do rozumienia nauczania na poziomie akademickim.W wyniku badań autor proponuje ramy paradygmatu postdyscyplinarnego w dydaktyce akademickiej, który kładzie nacisk na emancypację i pokonywanie różnych barier kulturowych, politycznych i społecznych. Zestaw wytycznych dla krytycznej dydaktyki akademickiej odnosi się do trzech obszarów: środowiska edukacyjnego, zachowań i preferencji studentów oraz nauczycieli akademickich.