Mendele Mojcher-Sforim - sylwetka autora

Mendele Mojcher Sforim, którego prawdziwe nazwisko to Szalom Jaakow Abramowicz, urodził się w 1835 roku w Kopylu, niedaleko Słucka, w ubogiej rodzinie. Zdobywał wykształcenie w pobliskich jesziwach, a po zakończeniu nauki odbywał wędrówki, podczas których często cierpiał z powodu braku pożywienia. W Kamieńcu Podolskim znalazł wsparcie u poety Abrahama Bera Gotlobera, który nie tylko mu pomógł, ale także zachęcił do twórczości literackiej.

Po Kamieńcu Mojcher Sforim zamieszkał w takich miastach jak Berdyczów i Żytomierz, gdzie przygotowywał się do roli rabina. Później przeniósł się do Odessy, gdzie objął kierownictwo w miejscowej Talmud-Torze. Początkowo jego utwory były tworzone w języku hebrajskim, a literacki debiut miał miejsce w 1856 roku na łamach pisma „Ha-Maggid”. Około 1864 roku zaczął pisać w jidysz, co zaowocowało prozatorskimi dziełami w latach 60. i 70., takimi jak "Dos kleyne mensthele", "Fishke der krumer", "Di klyatshe", "Masoes Benyamin ha-Shlishi" oraz dramatami "Di takse" i "Der Prizyv". Jest także autorem poematu "Yudel", który omawia dzieje narodu żydowskiego.

W latach 1875-1885 Sforim zajmował się wydawaniem kalendarzy, zatytułowanych „Der nitslekher kalendar”, które zawierały przystępne opracowania dotyczące historii i nauk przyrodniczych. Poświęcił się również tłumaczeniu i redagowaniu swoich dzieł na języki hebrajski oraz jidysz. Jego ostatnią pracą, ukończoną tuż przed śmiercią, była autobiografia "Shloyme reb Chayms". Mendele Mojcher Sforim zmarł w Odessie w 1917 roku, będąc jednym z pionierów nowoczesnej literatury jidysz. Dzięki swojemu wpływowi i twórczości zasłużył sobie na miano „dziadka literatury jidysz”.