Żar namiętności

Króciutko o fabule, bo i tak ważniejsze jest to, jak to działa: Maggie jako nastolatka podkochiwała się w zimnym, niedostępnym Gabrielu Colemanie, starszym kumplu koleżanek. Po dziewięciu latach wraca już jako dorosła kobieta, rozwódka z dzieckiem, w sytuacji, w której chodzi o bezpieczeństwo jej i córki. I to właśnie sprawia, że ta historia ma zupełnie inną wagę niż standardowy romans. Tu nie ma tylko sentymentu. Jest też napięcie, stres i poczucie, że każda decyzja ma konsekwencje.

Co mi się w tej książce podoba najbardziej? Maggie. Naprawdę. Ja lubię bohaterki, które nie są tylko „ładne i zakochane”, ale niosą na plecach coś ciężkiego, a mimo to potrafią iść dalej. Maggie przeżyła dużo i to czuć. Jej troski i zmartwienia nie są tylko dekoracją pod romans, one są fundamentem jej zachowań. Dzięki temu łatwo się wczuć, bo emocje nie biorą się z powietrza. Kiedy ona się boi, to ja też się spinam. Kiedy ona łapie oddech, ja łapię razem z nią. Gabriel natomiast jest typowym bohaterem: chłodny, zdystansowany, zamknięty, taki facet, któremu się chce powiedzieć: „weź już przestań udawać, że nic nie czujesz”, a jednocześnie… no działa. Palmer ma talent do pisania tych swoich męskich lodowców, które powoli pękają. Czy to bywa schematyczne? Tak. Czy czasem mam ochotę nim potrząsnąć? Też tak. Ale w „Żarze namiętności” to mi mniej przeszkadzało, bo stawka emocjonalna jest wyższa, więc jego opór ma większy sens. Nie jest tylko grą. Jest mechanizmem obronnym.

W ogóle ta książka ma w sobie coś, co ja nazywam „ciepłem mimo wszystkiego”. Tematy są trudne, sytuacja bohaterki nie jest lekka, a jednak lektura mnie zrelaksowała. Dziwnie to brzmi, ale to jest ten rodzaj romansu, który poprawia humor, bo daje poczucie, że nawet po strachu i upokorzeniu można odzyskać kawałek życia. Że da się znowu śmiać. Że nie trzeba być cały czas w trybie przetrwania.

Styl Palmer jest prosty, ale tu akurat to jest zaleta. Czyta się szybko, bez dłużyzn, bez przeciągania scen na siłę. Emocje są klarowne, dialogi prowadzą fabułę, a książka „płynie”. Ja akurat czytałam ją w takim nastroju, kiedy potrzebowałam czegoś, co mnie wciągnie i nie pozwoli myśleć o codziennych sprawach. I dostałam dokładnie to.

Czy są minusy? Jasne. Jeśli ktoś nie lubi schematu Palmer, to nie jest książka, która go nagle przekona. Nadal czuć klasyczny układ: silne emocje, opór, niedopowiedzenia, a potem przełom. I jeśli ktoś woli bardziej współczesne romanse z równą komunikacją i partnerską dynamiką od pierwszych stron, może kręcić nosem. Ale ja jako czytelniczka romansideł wiem, po co tu przyszłam.

Polecam, jeśli masz ochotę na romans, który nie tylko rozgrzewa, ale też uspokaja i daje nadzieję.