Zakupoholizm. Jak samodzielnie uwolnić się od przymusu kupowania?

Nie jestem typową zakupoholiczką z komedii romantycznych – nie śpię w butach od projektantów, nie mam złotej karty kredytowej i nie rozmawiam z ekspedientkami jak z przyjaciółkami. Ale... zdarzyło mi się wejść do sklepu tylko po jeden kosmetyk  i wyjść z nową pościelą, bluzką, ramką na zdjęcia, świecą zapachową i kolejnym zeszytem, bo „ten ma wyjątkową okładkę”. A potem wracało to znajome uczucie: po co ja to wszystko kupiłam?

Właśnie dlatego sięgnęłam po książkę Katarzyny Kucewicz „Zakupoholizm. Jak samodzielnie uwolnić się od przymusu kupowania?” – z lekkim wstydem, ale i z dużą nadzieją. Nie szukałam moralizowania ani kolejnego poradnika w stylu „ogarnij się i przestań wydawać pieniądze”. Szukałam zrozumienia. I wiecie co? Dostałam znacznie więcej, niż się spodziewałam.

Pierwsze, co mnie ujęło, to ton książki – zero oceniania, zero wyższości. Katarzyna Kucewicz pisze jak terapeutka, która siedzi naprzeciwko Ciebie, patrzy z empatią i mówi: „Rozumiem, że to trudne. Ale możemy coś z tym zrobić. Razem”. To było dla mnie nowe doświadczenie – czułam się nie jak „problem do naprawy”, tylko jak człowiek, który ma prawo mieć słabości, ale też realną szansę na zmianę.

Autorka świetnie tłumaczy mechanizmy stojące za kompulsywnym kupowaniem – nie tylko psychologiczne, ale i społeczne. Pokazuje, jak kultura konsumpcji, reklamy i presja społeczna wpływają na nasze decyzje zakupowe. Ale co najważniejsze – nie poprzestaje na analizie. Kucewicz daje konkretne narzędzia: test diagnozujący, ćwiczenia, pytania do autorefleksji, strategie działania. I nie są to jakieś coachingowe slogany, tylko naprawdę przemyślane i skuteczne metody pracy z sobą. Przerabiałam je wieczorami, z herbatą, i muszę przyznać – wiele razy miałam ciarki. Bo nagle odkrywałam, że zakupy były dla mnie lekarstwem – na samotność, stres, brak poczucia kontroli. A nie nowa sukienka mnie uszczęśliwiała, tylko samo kupowanie, ten moment tuż przed... który działał jak zastrzyk dopaminy.

Szczególnie cenne dla mnie były fragmenty o tym, jak rozpoznać, kiedy zakupy zaczynają być problemem, i gdzie leży granica między przyjemnością a przymusem. To nie jest czarno-białe, a Kucewicz pomaga zrozumieć, że zakupoholizm to nie fanaberia, tylko realne uzależnienie behawioralne – takie, które można przepracować, ale które też trzeba potraktować serio.

Warto dodać, że książka napisana jest bardzo przystępnie – bez zbędnego żargonu, ale z dużą dbałością o jakość treści. To nie „czytadło”, ale też nie akademicki wykład. Idealny balans.

Czy po lekturze przestałam robić impulsywne zakupy? Jeszcze nie całkiem. Ale teraz przynajmniej wiem, kiedy to się dzieje i dlaczego. I co najważniejsze – mam narzędzia, żeby zareagować inaczej. Mam też większą uważność, więcej łagodności wobec siebie i mniejszą potrzebę „nagrodzenia się” czymś materialnym.

Jeśli zastanawiasz się, czy ta książka jest dla Ciebie – jeśli kiedykolwiek wróciłeś/aś do domu z zakupami, które miały poprawić Ci nastrój, a zamiast tego zostawiły Cię z poczuciem winy – to tak, ta książka jest właśnie dla Ciebie. Nie zmieni Ci życia w jeden wieczór, ale może być początkiem czegoś naprawdę dobrego.

Dla mnie była. I jestem za to bardzo wdzięczna.