Wyznania księży alkoholików

Czysta wódka stała się towarzyszką wielu, prowadząc ich na ścieżkę destrukcji. Jerzy, Zygmunt, Albert — wszyscy mieli nadzieję, że alkohol przyniesie im ukojenie. Dążyli do złagodzenia samotności i załagodzenia surowości swoich przełożonych. Wydawało im się, że odkryli sposób na opanowanie rzeczywistości oraz walkę z własnymi niedoskonałościami. Przecież sama wódka nie skazi duszy, więc toast za zdrowie bliźniego nie mógł być postrzegany jako grzech. Zaczynali od kieliszka, potem sięgali po szklankę, a w końcu miarą stały się dla nich butelki. Nie przejmowali się spojrzeniami innych. Księża to przecież też tylko ludzie. Nie zważali na to, że po alkoholu wsiadali za kierownicę — wielu przecież tak czyni. Nie myśleli o tym, że odprawiają sakramenty pod wpływem — przecież każdemu może zdarzyć się przyjść do pracy w stanie nietrzeźwym.

Te opowieści księży zmagających się z uzależnieniem od alkoholu są poruszającymi relacjami o ich walce z nałogiem. Są to historie duszpasterzy, którzy konfrontują się z demonami niszczącymi ich wnętrze. Paradoksalnie, "lekarstwo na samotność" zamiast zbliżać ich do innych, jeszcze bardziej ich od nich oddalało. Te wyznania pokazują, jak bardzo czysta wódka może skalać ludzką duszę.