Wszystkie odcienie pożądania

„Wszystkie odcienie pożądania” to dla mnie jedna z tych książek, które na pierwszy rzut oka mogą wyglądać jak po prostu kolejny gorący romans, a potem człowiek orientuje się, że pod tym wszystkim siedzi dużo więcej emocji, napięcia i zwyczajnego życiowego ciężaru. Samantha Young naprawdę umie pisać historie, w których chemia między bohaterami jest mocna, ale nie przykrywa wszystkiego innego. W tym tomie bardzo dobrze widać, że chodzi nie tylko o pożądanie, ale też o samotność, odpowiedzialność i to, jak trudno czasem dopuścić do siebie coś dobrego.

Najbardziej kupiła mnie Jo. Serio. To nie jest bohaterka, którą łatwo się bierze pod rękę i od razu uwielbia. Ona jest spięta, ostrożna, trochę chłodna, bardzo kontrolująca i przez długi czas robi wszystko, żeby nikt nie zobaczył, jak bardzo jest zmęczona. Ale właśnie przez to wydała mi się prawdziwa. Jej życie nie jest romantyczną dekoracją. Ona od dziecka dźwiga rodzinę, opiekuje się bratem, ogarnia matkę alkoholiczkę i właściwie cały czas żyje w trybie przetrwania. To naprawdę czuć podczas lektury i dzięki temu wiele jej decyzji, nawet jeśli bywają frustrujące, ma sens.

Cam z kolei jest tym typem bohatera, który bardzo łatwo mógłby wyjść przesadnie idealnie, ale na szczęście Young potrafiła go napisać z wyczuciem. Jest atrakcyjny, pewny siebie, zdeterminowany, ale nie sprawia wrażenia sztucznie wykreowanego księcia z romansu. Podobało mi się to, że jego zainteresowanie Jo nie jest tylko fizyczne. On naprawdę chce się przez nią przebić, zrozumieć ją, dobrać się do tego wszystkiego, co ona tak uparcie ukrywa. I właśnie dlatego ich relacja działa dużo mocniej niż zwykłe „ona go chce, ale nie powinna”.

Między nimi jest naprawdę świetne napięcie. Taki rodzaj chemii, który nie opiera się tylko na scenach erotycznych, ale siedzi też w rozmowach, spojrzeniach i tym ciągłym przeciąganiu liny. Young dobrze buduje to przyciąganie. Nic tu nie jest od razu wyłożone na stół, wszystko się powoli podkręca, przez co kiedy między nimi zaczyna się robić naprawdę gorąco, to ma to sens. I tak, sceny bardziej pikantne są, ale nie miałam wrażenia, że książka stoi wyłącznie nimi. One raczej dopełniają całość.

Bardzo doceniam też to, że ten romans nie jest cukierkowy. W tej historii jest sporo bólu, nierówności i takich tematów, które mogłyby spokojnie przygnieść lżejszą książkę. Motyw rodziny, uzależnienia, finansowego lęku i tego ciągłego poczucia odpowiedzialności naprawdę robi robotę. Dzięki temu „Wszystkie odcienie pożądania” nie są tylko opowieścią o tym, że przystojny facet miesza bohaterce w głowie, ale o kobiecie, która pierwszy raz dopuszcza myśl, że może chcieć czegoś dla siebie.

Dla mnie to nie był romans o samym pożądaniu, mimo tytułu. Bardziej o tym, jak trudno przełączyć się z trybu „muszę wszystko ogarnąć sama” na „może ktoś naprawdę chce mi pomóc i nie oczekuje niczego w zamian”. I to mi się w tej książce podobało najbardziej. Young umie pokazać, że największa bliskość nie zaczyna się od dotyku, tylko od momentu, w którym człowiek przestaje się tak panicznie bronić.

Ogólnie bardzo udana książka. Emocjonalna, zmysłowa, ale też całkiem dojrzała w tym, jak prowadzi bohaterów. Jeśli ktoś lubi romanse, które mają chemię, ale nie zapominają o psychice postaci i ich problemach, to ten tytuł naprawdę warto przeczytać.