Wizualne odskocznie. Wokół współczesnej polskiej eseistyki o malarstwie i fotografii

György Lukács zauważał, że każdy esej, choć na pierwszy rzut oka tego nie widać, jest pisany z pewnej okazji. To stwierdzenie znajduje odzwierciedlenie również we współczesnych polskich esejach, gdzie odwołania do malarstwa i fotografii odgrywają kluczową rolę. Te wizualne dzieła stają się punktem wyjścia, swoistą odskocznią, która umożliwia esejistom zarówno autorefleksję w stylu Montaigne’a, jak i eksplorację przeszłości. Tworzą one także przestrzeń do rozwijania subiektywnej krytyki kultury oraz do różnorodnych eksperymentów wyobraźni, mających na celu ożywienie dawnych idei, których echo wciąż odbija się w obrazach. Książka zawiera analizy porównawcze ponad dwudziestu esejów z końca XX i początku XXI wieku, które ukazują te teksty jako złożone eksperymenty artystyczne o charakterze poznawczym.

Dobrawa Lisak-Gębala pracuje jako asystentka w Instytucie Filologii Polskiej na Uniwersytecie Wrocławskim. Ukończyła tam studia kulturoznawcze oraz polonistyczne, a w 2014 roku obroniła doktorat z nauk humanistycznych. Jest autorką monografii "Ultraliteratura" (2014) oraz współredaktorką takich tomów jak "Esej – sztuka – nauka" (2011), "Czytając Czapskiego" (2015) i "Centra – peryferie w literaturze polskiej XX i XXI wieku" (2015).