Upiór opery

Gaston Leroux – „Upiór Opery”

„Doprawdy, Upiór Opery godzien jest współczucia.”

Tytułowy „Upiór Opery” to główny bohater powieści - genialny architekt i kompozytor Eryk, którego ciało jest zdeformowane, przez co ukrywa się pod maską i zamieszkuje podziemia Paryskiej Opery. Miejsce to jest dla niego przestrzenią, w której może tworzyć muzykę, ukrywać swoją tożsamość i trzymać się z dala od ludzi.

Eryk jest postacią głęboko tragiczną - przez całe życie doświadczał cierpienia, odrzucenia i samotności z powodu swojego wyglądu. To właśnie to cierpienie sprawiło, że stał się kimś, kogo inni się boją, choć w rzeczywistości jest godzien współczucia. Niestety okrucieństwo ze strony innych doprowadziło go do desperackich występków, a jakich - dowiecie się sami sięgając po tę powieść. 

Sięgając po „Upiora Opery”, na myśl od razu przyszedł mi tytuł „Katedra Marii Panny w Paryżu”, w której również pojawia się zdeformowany bohater - Quasimodo. Obie postacie łączy głęboka samotność oraz odrzucenie przez społeczeństwo oceniające ich głównie przez pryzmat wyglądu.

„Upiór Opery” wciąga od pierwszych stron, nie tylko dzięki nastrojowi grozy, ale także dzięki refleksjom nad samotnością, cierpieniem i granicami ludzkich pragnień. To nie tylko gotycka opowieść, lecz także historia o tym, jak bardzo brak miłości może zdeformować duszę. Leroux pokazuje, że za maską potwora może kryć się człowiek złamany przez los, a jego życie staje się dowodem na to, jak bolesne może być odrzucenie przez innych.

Książka jest jednym słowem - genialna! Czytało mi się ją niezwykle lekko, szybko i przyjemnie. Klimat powieści jest niesamowicie wciągający, a gotycka atmosfera, tajemnicze podziemia Paryskiej Opery i tragiczna postać Eryka sprawiają, że trudno oderwać się od lektury.

Książkę polecam przeczytać miłośnikom klasyki i tym, którzy uwielbiają powieści pełne napięcia, tajemnic i refleksji nad samotnością! 

Moje ocena to 10/10 ⭐