Krucjata połabska 1147

Książka oferuje wnikliwe spojrzenie na krucjatę połabską z 1147 roku, wplatając wydarzenia w rozległy kontekst epoki. Przedstawia genezę i motywy ekspedycji na Słowian, analizując równocześnie religijne i polityczne aspekty, jak również uczestników i przebieg tej wyprawy. Znany cysterski zakonnik, Bernard z Clairvaux, wezwał do nawrócenia lub zgładzenia pogańskich Słowian, obiecując za to łaskę Kościoła w liście zatytułowanym „De laude novae militiae”. Idee te szybko zostały podchwycone przez saskie rycerstwo, zwłaszcza przez księcia Saksonii Henryka Lwa i margrabiego Marchii Północnej Albrechta Niedźwiedzia wraz z ich synami. Tak zorganizowane, w 1147 roku siły niemieckie, duńskie oraz polsko-czeskie zaatakowały Połabie, dążąc do podporządkowania regionu.Jednakże krucjata, oceniana z perspektywy krzyżowców, zakończyła się niemal całkowitym niepowodzeniem militarnym. Pomimo kilku wstępnych sukcesów, jak zdobycie słowiańskich grodów, wojska Henryka i Albrechta napotkały znaczne opory i straty, zmuszając je do wycofania się z najważniejszych oblężonych miejsc. Szczególnie dotkliwą porażkę poniosła armia duńska, która nie tylko przegrała bitwę lądową pod Dubinem, ale również straciła większość swojej floty w morskiej potyczce z okrętami Ranów u wybrzeży Rugii.