Teajtet. Sofista. Polityk

Kolejna pozycja w serii z Kalliope to niezwykła tetralogia Platona (ok. 423-347 p.n.e), jednego z najznamienitszych filozofów starożytnej Grecji, stawianego często obok Arystotelesa jako kluczową postać w dziejach filozofii. W skład tej edycji wchodzą trzy dialogi: "Teajtet", "Sofista" oraz "Polityk". Pierwszy z nich, "Teajtet", to subtelna analiza istoty wiedzy i sposobu jej zdobywania, co można opisać terminem epistemologia - nauka o poznaniu. Platon rozważa tu fundamentalne pytania o istnienie uniwersalnej prawdy, czy jest ona subiektywna, i czy jej osiągnięcie jest w ogóle realne. Chociaż stawia na rozum i obiektywną prawdę, zdecydowanie odrzuca relatywizm i subiektywizm, czyniąc "Teajtet" jednym z jego najbardziej znaczących dialogów.Następnie, w "Sofiście", Platon podejmuje kwestie ontologiczne, czyli rozważania o tym, co faktycznie istnieje. Ostatni dialog, "Polityk", jest utworem późnego okresu twórczości Platona, koncentrującym się na zagadnieniach związanych z rządzeniem i polityką. Co interesujące, z uwagi na czas powstania, dialog ten wykazuje większy pesymizm i realizm niż wcześniejsze dzieło Platona, "Państwo". B.A.G. Fuller podkreśla, że w "Polityku" Platon dostrzega znaczenie umiejętności zarządzania państwem jako kluczowe, niezależnie od formy konstytucji. Zasugerowano, że najlepszą formą rządu może być ograniczona monarchia, gdzie władza jest wykonywana przez jednostkę, jednak poddana odpowiednim ograniczeniom prawnym. Życiowe doświadczenia Platona skłoniły go w tym późnym dialogu do zrewidowania wcześniejszych poglądów, prezentując nową perspektywę na temat rządzenia.