Sztuka pięknego umierania

Stanisław Ankwicz, postać ze "Sztuki pięknego umierania", doskonale rozumie, że prawdziwa sztuka wymaga ryzyka. Tworzenie stanowi proces niebezpieczny, który stopniowo zaciera granice między realnością a wyobraźnią, aż stają się nierozróżnialne. W świecie dominowanym przez rodzinne zasady i przypisane role, Ankwicz dusi w sobie artystyczne potrzeby, podporządkowując się wymogom codzienności, mimo że każdy dzień dostarcza mu inspiracji godnych uwiecznienia. W przeszłości starał się je zatrzymać, lecz nauczono go, że istnieją granice, których nie powinno się przekraczać. To piękno może być postrzegane jako wina, a twórczość jako przekleństwo. "Sztuka pięknego umierania" opowiada o człowieku obawiającym się własnych pragnień i o sztuce zdolnej do pochłonięcia jej twórcy. To opowieść o dusznej codzienności, pełnej reżyserowanych gestów, gdzie jedyną prawdziwie osobistą rzeczą pozostają myśli. Do czasu. Ta debiutancka powieść czerpie inspirację z XIX-wiecznej rosyjskiej prozy, która jest melancholijna i pełna moralnych dylematów oraz wewnętrznych zmagań. Jest to literacki początek zapowiadający rozwój dojrzałego głosu, który z czasem nabierze indywidualnego charakteru.