Szatańskie wersety

„Szatańskie wersety” to powieść, której bogactwo literackich odniesień i aluzji czyni ją wyjątkowym dziełem, badającym, jak nowe idee przenikają do świata. Powieść otwiera dramatyczne wydarzenie – terroryści porywają samolot Bostan, lot AI-420 z Bombaju do Londynu. Nad kanałem La Manche zostaje on wysadzony, lecz z katastrofy cudem uchodzą z życiem tylko dwaj indyjscy aktorzy: Dżibril Fariśta, utożsamiany z bogami, oraz Saladyn Ćamća, znany z umiejętności naśladowania tysięcy głosów. To niesamowite ocalenie uruchamia serię nieprzewidzianych zdarzeń, które stają się fundamentem jednej z najbardziej kontrowersyjnych powieści XX wieku, uznawanej przez niektórych za bluźnierstwo, a przez innych za arcydzieło literatury współczesnej. Salman Rushdie z niezwykłą wprawą snuje w niej opowieść pełną przeplatających się wątków, łącząc teraźniejszość z historią, rzeczywistość z wyobraźnią, kulturę Zachodu z tradycjami Wschodu, dobro ze złem. Ta literatura jest hymnem na rzecz różnorodności kulturowej, łączenia ras i idei. Część powieści, inspirowana historią islamu i przedstawiona z perspektywy sceptyka, ukazuje fikcyjnego Proroka jako człowieka z krwi i kości. Ten obraz wywołał ogromne protesty w świecie muzułmańskim, a ich szczytem było ogłoszenie przez ajatollaha Chomejniego fatwy, wzywającej do zabicia autora. Luty 1989 roku stał się dla Rushdiego początkiem nieustannej walki o życie i wolność słowa.