Sunrise on the Reaping

"Wschód słońca w dniu dożynek" to kolejna powieść z cyklu "Igrzyska śmierci", która łamie serce jeszcze bardziej, niż każda poprzednia książka 💔

Postać Haymitcha to jedna z moich ulubionych w całej sadze, już w pierwszych tomach zaskarbił sobie moją sympatię! Byłam bardzo podekscytowana zaczynając czytać książkę poświęconą tylko jemu. Całkiem możliwe, że czasami lepiej jest nie wiedzieć nic, niż wiedzieć za dużo...

Ta historia mnie kompletnie złamała. To kolejna książka, która pokazuje okrucieństwo Kapitolu na najwyższą skalę. Suzanne Collins nie owijała w bawełnę, napisała naprawdę rozdzierającą serce książkę, która nie pozostawia po sobie miłych wspomnień.

"Wschód słońca..." to głębsza analiza postaci Haymitcha, którego z igrzysk znamy jako mężczyznę, który ciągle sięga po alkohol. Zobaczyłam powód, dla którego właśnie tak skończył nasz bohater i wiecie co? Ani trochę się mu nie dziwię.

Coś o czym muszę wspomnieć to małe, prawie nieistotne nawiązania do ballady i igrzysk! Serio, było tego naprawdę sporo i czułam się dumna za każdym razem kiedy coś wyłapałam 😭

Fabuła była mega angażująca i mimo, że czułam jak to wszystko się skończy, to momentami nie mogłam się oderwać, bo chciałam jak najszybciej dowiedzieć się co jeszcze przydarzy się Haymitchowi. Gdy w pewnym momencie miałam wrażenie, że najgorsze za mną, to Suzanne zrzuciła na mnie kolejny plot twist, który był jak jakaś bomba.

W trakcie książki poznajemy też inne postacie, które znamy z oryginalnej trylogii (Beetee, Wiress, Effie, Plutarch, Mags i Snow oczywiście...). Ciekawie było poznać ich młodsze wersje!

I pamiętajcie, jeśli macie zły dzień, to Haymitch zdecydowanie miał gorszy.

Do teraz nie wiem jak ubrać w słowa moje uczucia do tej książki i emocje jakie czułam czytając ją. Jest to książka na którą czekałam właściwie od razu po zakończeniu podstawowej trylogii igrzysk (mimo, że wtedy nie była ona zapowiedziana, i pewnie autorka jej nie planowała jeszcze pisać). ogromnie ciekawiła mnie postać Haymitcha i to jak rozegrały się 50 Igrzyska.

Ta część - o matko, jest zdecydowanie najbardziej brutalną książką z tego uniwersum. Ukazuje ona też najwięcej brudów jakie ukrywa Kapitol przed ludźmi. Widzimy jak Haymitch powoli rozpoczyna dzieło, które Katniss kontynuowała. Ale do rzeczy: w tej książce autorka nie oszczędza bohaterów, również nie ogranicza się w brutalnych opisach i przypomina nam jak okrutny jest Snow…Niektóre sceny są odrażające, mogą sprawiać obrzydzenie do systemu w jakim żyją bohaterowie.
Oj ile ja łez wylałam podczas czytania tej powieści. Nadal na samą myśl o niektórych scenach pojawiają mi się łzy w oczach (dzisiaj spacerując i widząc gęsi na czyimś podwórku popłakałam się)

W tej książce kocham to, jak bardzo autorka przybliża nam niektórych bohaterów którzy w igrzyskach pełnili istotną ale nie główną rolę. Historia Beeteego, Louelli jak i pozostałych bohaterów roztrzaskała moje serce na małe kawałki, tak samo jak odkrycie Haymitcha w ostatnich rozdziałach. Nie umiem pisać/mowić o tej książce nie wzruszając się, a im więcej o niej myślę tym więcej łez wylewam.

Suzanne Collins jest geniuszka, to co tworzy jest idealnie w punkt. Myślę, że czytając te książki ponownie zobaczyłabym więcej powiązań oraz mini easter eggów związanych z tą całą seria. Wręcz nie mam słów na tą książkę, a wręcz arcydzieło.