Srebrne orły

Teodor Parnicki, autor powieści historycznych, wydał "Srebrne orły" w 1944 roku w Jerozolimie, a następnie w Polsce w 1949 roku. Książka ta, włączona na listę cenzurowanych w 1951 roku, była wycofana z bibliotek aż do zmiany decyzji cenzury w 1956 roku, po czym ukazała się w dziewięciu wydaniach do 1975 roku. "Srebrne orły" to druga powieść Parnickiego i jedna z jego najbardziej uznanych prac. Fascynuje niezwykłym powiązaniem z historią kształtowania się polskiej państwowości, co jest dość rzadkie w twórczości tego autora. Dodatkowo, wprowadza czytelnika w tradycyjną strukturę powieściową, kontrastując z późniejszym, bardziej eksperymentalnym stylem pisarza. Parnicki wszedł na scenę literacką, proponując odświeżenie powieści historycznej poprzez ścisłe trzymanie się źródeł i wiedzy naukowej, łącząc to z nowoczesnym podejściem do prozy psychologicznej. W "Srebrnych orłach" te idee znalazły odbicie w strukturze dzieła przypominającej "Cudzoziemkę" Marii Kuncewiczowej. Zamiast tradycyjnej narracji, wykorzystał on montaż scen, ukazywanych z osobistej, trzecioosobowej perspektywy, skoncentrowanej wokół Arona – wychowanka papieża Sylwestra II i późniejszego opata w Tyńcu za rządów Bolesława Chrobrego. Wydarzenia roku 1015, poprzedzające konflikt Chrobrego z Cesarstwem, stanowią narracyjne ramy tej opowieści. Krytycy uznali powieść Parnickiego za jedno z największych osiągnięć w literaturze poruszającej temat początków polskiej państwowości.