Sny chociaż mamy wspaniałe...

Zbiór okupacyjnych dzienników Żydów z rejonu Mińska Mazowieckiego to opowieść o czterech osobach – dwóch mężczyznach i dwóch kobietach – które były świadkami dramatycznych wydarzeń II wojny światowej. Wszyscy pochodzili z tego samego obszaru, wychowali się w domach pielęgnujących żydowskie tradycje, ale także kształcili się w polskich szkołach, co dało im silne poczucie przynależności zarówno do narodu żydowskiego, jak i do obywatelskiej wspólnoty nowo niepodległej Polski. Młodzi i ambitni, uczestniczyli w życiu żydowskich organizacji młodzieżowych i z wielką troską spoglądali na nasilający się w kraju antysemityzm, choć myśl o opuszczeniu Polski nie była im obca. Po wkroczeniu niemieckich wojsk, Brandla, Chaja, Adam i Eli, podobnie jak inni Żydzi, zostali poddani brutalnym prześladowaniom – od noszenia opasek, przez przymusową pracę, aż po życie w gettach. W obliczu zagrożenia, w czasie wysiedleń, zdecydowali się ukryć i w tych trudnych warunkach prowadzili swoje dzienniki, dokumentując codzienne zmagania. Przebywając wśród Polaków, doświadczyli zarówno aktu odwagi i pomocy, jak i obojętności czy zdrady. Pomimo przytłaczających wyzwań, emocjonalnego bólu i strachu, wykazali się niezwykłą siłą ducha, zdolnością do kreatywnego działania i determinacją w staraniach o przetrwanie swoje i bliskich. Ta niezmienna odwaga i chęć stawiania czoła przeciwnościom, w imię ochrony najbliższych, stanowią niezwykłą cechę każdej z tych czterech osób, pomimo różnic, jakie ich dzielą.