Snajper. W obronie Leningradu

Wspomnienia starszego sierżanta Armii Czerwonej, snajpera Josifa Josifowicza Piljuszyna, po raz pierwszy wydane w 1958 roku pod tytułem "U stien Leningrada" ("Pod murami Leningradu"), doczekały się czwartego wydania w 2004 roku przez moskiewskie wydawnictwo Eksmo, tym razem pod nowym tytułem "Snajpier Wielikoj Otieczestwienoj" ("Snajper Wielkiej Ojczyźnianej"). To świadczy o nieustającej popularności i znaczeniu tej książki.Piljuszyn skupia się na wydarzeniach z lat 1941-1944, głównie prowadzonych w warunkach wojennych. O wcześniejszych etapach swojego życia wspomina jedynie krótko – wiemy, że urodził się na Białorusi i na długo przed wojną mieszkał i pracował w Leningradzie. Nie odnosi się do wcześniejszego doświadczenia wojskowego ani do tego, jak nauczył się umiejętności, które pozwoliły mu zostać strzelcem wyborowym.Opisy Piljuszyna oferują perspektywę zwykłego żołnierza na pierwszej linii frontu. Pokazuje bezpośrednie starcia, podczas gdy działania wyższego szczebla opisuje z pozycji tego, co przekazywano mu jako żołnierzowi, w tym także bilans strat wroga. Taka narracja prowadzi do opisów frustracji, kiedy żołnierze muszą się wycofać po sukcesach lub do nieuzasadnionej radości, gdy zwycięstwo przychodzi z dużymi stratami. Czasami Piljuszyn przeplata to legendami krążącymi wśród żołnierzy, takimi jak idea, że wszyscy Niemcy mieli pistolety maszynowe czy mity o niemieckich desantach spadochronowych. Jego postrzeganie potęgi niemieckich sił jest prawdopodobnie wynikiem umiejętnych manewrów logistycznych przeciwnika, a nie rzeczywistej przewagi.Wspomnienia te są nie tylko ciekawe, ale też poruszające i pełne dramatyzmu. Należy jednak pamiętać, że książka powstała w czasach, gdy dbano o odpowiednią zgodność ideologiczną tekstu, co mogło wpłynąć na sposób przedstawienia wydarzeń.