Siedem lat wstecz

Po tragicznym dniu, który zmienia życie Clementine, staje przed nią wyzwanie, jak znaleźć nowy sens istnienia. Podejmuje decyzję, by stworzyć plan, który ochroni jej serce. Postanawia zająć się pracą, pokochać kogoś dobrego i pamiętać o swoich marzeniach, nawet jeśli to ostatnie wydaje się być czysto symboliczne. Jej ciocia zawsze przypominała jej, że ważne jest mieć jedno wielkie marzenie, które będzie nas motywować. Przez ostatni rok Clementine stosowała się do tego planu z powodzeniem — no, prawie. Najtrudniejszym elementem okazało się uczucie miłości, ponieważ wciąż obawia się zaangażowania.

Do momentu, kiedy w mieszkaniu po zmarłej cioci napotyka tajemniczego mężczyznę. Człowieka o ciepłym spojrzeniu, z południowym akcentem, który uwielbia tartę cytrynową. To osoba, w której niegdyś z łatwością by się zakochała. Teraz jednak dzieli ich czas, który mężczyzna pozostawił siedem lat wstecz, a Clementine jest jego przyszłością.

Ciocia opowiadała jej, że to mieszkanie jest jak akwarela, gdzie chwile splatają się ze sobą. Clementine wie, że pozwolenie sobie na miłość przyniosłoby jedynie ból. Miłość bowiem nie sprowadza się do kwestii samego czasu, ale raczej do tego, czy dwie osoby spotykają się w odpowiednim momencie.