Sanok. Od Franciszka Józefa do Gomułki. Wspomnienia i dziennik

Emilia Słuszkiewicz (1888–1982) pochodziła z zasłużonej rodziny rzemieślniczej z Sanoka. Jej ojciec, Michał Słuszkiewicz, pełnił funkcję burmistrza miasta w latach 1920–1924, a brat, Maksymilian, był ostatnim burmistrzem Sanoka w czasach II Rzeczypospolitej. Emilia była dobrze wykształconą, niezależną kobietą o narodowych poglądach, która z pasją obserwowała i analizowała codzienne życie. Jako społecznik i harcerka poświęciła się pracy nauczycielskiej.Podczas II wojny światowej Emilia zaczęła pisać dziennik, dokumentując zmiany zachodzące w jej mieście aż do wiosny 1947 roku, czasów akcji "Wisła". Opisywała destrukcję dawnych wartości i zmianę relacji społecznych, ukazując postawę intelektualki w trudnych czasach. Jej zapiski z lat wojny i powojennych stanowią smutną relację przejęcia władzy przez komunistów oraz oporu mieszkańców Sanoka.U schyłku życia Emilia spisała wspomnienia z dzieciństwa i młodości, obejmujące okres Galicji, I wojny światowej i międzywojnia. Łącząc żywe obrazy życia w małym, wieloetnicznym miasteczku z globalnymi wydarzeniami, ukazała mozaikę obyczajów, dramatów i codziennej radości, nie obawiając się wyrażać mocnych i kontrowersyjnych opinii na temat kwestii narodowościowych.